ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΤΑΦΟΝ

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΤΑΦΟΝ

(Ἐκ τοῦ· ΣΙΩΝΙΤΙΣ ΥΜΝΩΔΟΣ Ἤ ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΥΜΝΟΙ …Οὕς ψάλλομεν περιερχόμενοι καὶ λιτανεύοντες εἰς τὰ ἐντὸς τοῦ πανιέρου ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως πανσέβαστα Προσκυνήματα καὶ θεῖα Παρεκκλήσια.Ἐν Ἱεροσολύμοις. Ἐκ τοῦ Τυπογραφείου τοῦ Παναγίου Τάφου. 18592.)

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ

Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως, λέγομεν τὸν ΡΜΒ΄ ψαλμόν. Εἶτα τό· Θεὸς Κύριος. Ἦχος δ΄. Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς.

Μετὰ θερμῆς καὶ εὐλαβοῦς κατανύξεως, τῷ ζωοδόχῳ σου Χριστὲ Τάφῳ, σήμερον παρίσταμαι καὶ δέομαι θερμῶς · Δέσποτα ἐλέησον, κἀμὲ τὸν πλανηθέντα, ἥμαρτον συγχώρησον, ὡς Θεὸς ἐλεήμων, μὴ ἀποστρέψῃς σὸν δοῦλον κενόν, ὁ δι’ ἐμὲ ταφὴν καταδεξάμενος.

Δόξα. Καὶ νῦν.

Οὐ σιωπήσομέν ποτε Ζωοδότα, τὴν εὐσπλαγχνίαν σου λαλοῦντες οἱ ἀνάξιοι, ἥν πρὸς ἡμᾶς ἐξέχεας ὡς ὑπεράγαθος, σταύρωσιν καὶ θάνατον, ὑποστὰς Ἰησοῦ μου, Τάφῳ παροικήσας δέ, ἡ ζωὴ τῶν ἁπάντων, ἵνα ζωώσῃς φύσιν τῶν βροτῶν, νενεκρωμένην, τῇ συμβούλιᾳ τοῦ ὄφεως.

Ὁ Ν΄ ψαλμός. Καὶ ὁ κανών.

Ωδὴ α΄. Ἦχος πλ. β΄. Ὡς ἐν ἡπείρῳ πεζεύσας ὁ Ἰσραήλ.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Ἡ φωτοφόρος λαμπρότης τοῦ Ἰησοῦ ἐν σοὶ κατεσκήνωσε, καταυγάζουσα πιστούς, εὐλαβῶς ἐκ πίστεως θερμῆς προσεγγίζοντας πρὸς σέ, Τάφε πανένδοξε.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Σὺ ἀνεδείχθης τῷ ὄντι πηγὴ ζωῆς, νεκρὸν εἰσδεξάμενος τὸν ᾀείζωον Χριστόν, τὰς ἡμετέρας ψυχάς, νεκρωθείσας, ζωῶσαι δεόμεθα.


Πανυπερσέβαστε Τάφε τοῦ Ἰησοῦ, ψυχῆς παραμύθιον, οἰκουμένης φωτισμός, καύχημα καὶ κλέος εὐσεβῶν, τοὺς προσκυνοῦντάς σε κινδύνων ἀπάλλαξον.

Θεοτοκίον.

Ἐξ ἀχράντων αἱμάτων σου, ὦ Ἁγνή, ἀσπόρως συνέλαβες τὸν τῶν ὅλων Ποιητήν, ταφὴν ὑποστάντα δι’ ἡμᾶς, καὶ ἐξαναστάντα, καὶ κόσμον ζωώσαντα.





Ωδὴ γ΄. Οὐκ ἔστιν Ἅγιος ὡς Σύ.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Ὑπερεκπλήττομαι ἐν σοί, ὦ Πανάγιε Τάφε, ἐννοῶν σου τὴν χάριν, ἥν ἐδλεξω ἐκ Θεοῦ, ὑπερεκβλύζων πιστοῖς τὴν χρυσόῤῥειθρον θείαν λαμπρότητα.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Δεδοξασμένε τοῦ Χριστοῦ καὶ τρισόλβιε Τάφε, λαβὼν ἐν τοῖς σοῖς κόλποις τοῦ φωτὸς τὸν χορηγόν, ἐδείχθης πραγματικῶς φωτοφόρος θρόνος τοῦ Παντάνακτος.


Δεῦτε συνέλθωμεν πιστοί, συγκροτῆσαι χορείαν, τῷ φωσφόρῳ Νυμφίῳ τῶν ἡμετέρων ψυχῶν, ὡς ἐκ παστάδος λαμπρᾶς, ἐκ Τάφου ἐνδόξως ἀνατείλαντι.


Θεοτοκίον.


Δὸς Πανάχραντε καὶ ἡμῖν, ἐκ πόθου παρεστῶτι τῷ ζωοδόχῳ Τάφῳ τοῦ σοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ, ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ πολλῶν κινδύνων ἀπολύτρωσιν.


Κάθισμα.



Τὸν Τάφον σου Σωτήρ, στρατιῶται τηροῦντες, νεκροὶ τῇ ἀστραπῇ, τοῦ ὀφθέντος Ἀγγέλου, ἐγένοντο κηρύττοντος, γυναικὶ τὴν ἀνάστασιν. Σὲ δοξάζομεν, τὸν τῆς φθορᾶς καθαιρέτην. Σοὶ προσπίπτομεν, τῷ ἀναστάντι ἐκ τάφου, καὶ μόνῳ Θεῷ ἡμῶν.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Μαρία τὸ σεπτόν, τοῦ Δεσπότου δοχεῖον, ἀνάστησον ἡμᾶς, πεπτωκότας εἰς χάος, δεινῆς ἀπογνώσεως, καὶ πταισμάτων καῖ θλίψεων. Σὺ γὰρ πέφυκας, ἁμαρτωλῶν σωτηρία, καὶ βοήθεια, καὶ κραταιὰ προστασία, καὶ σώζεις τοὺς δούλους σου.

ᾨδὴ δ΄. Χριστός μου δύναμις.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Οἱ θεῖοι Ἄγγελοι περιεφρούρουν σε, λευκοφόροι ὀφθέντες ταῖς γυναιξίν, εὐαγγελιζόμενοι τὴν ἐκ νεκρῶν τοῦ Ἰησοῦ τριήμερον ἐξανάστασιν.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Ὡς ἄλλος ἥλιος πηγάζεις ἔλλαμψιν τοῖς πιστῶς προσιοῦσί σοι, εὐκλεῶς εὐφραίνων τὰ σύμπαντα, καὶ ἁγιάζων τὰς ψυχὰς ὀρθοδόξων παμμακάριστε.

Τάφε πανάγιε, τίς διηγήσεται, τὰς πολλὰς καὶ ποικίλας σου δωρεάς, ἅς ἔχεις πανσέβαστε, τοῦ παμβασιλέως Χριστοῦ χρηματίσας οἰκητήριον.

Θεοτοκίον.

Δοχεῖον ἄχραντον, ναὸν πανάμωμον, κιβωτὸν παναγίαν, παρθενικὸν τόπον ἁγιάσματος, σὲ καλλονὴν τοῦ Ἰακώβ, ὁ Δεσπότης ἐξελέξατο.

ᾨδὴ ε΄. Τῷ θείῳ φέγγει σου.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Μέγα κειμήλιον ἀληθῶς ἀνεδείχθης τοῦ κόσμου παντός, Τάφε ὑπέρφωτε δέομαι, ταῖς αὐγαζούσαις σου λαμπηδόσι καὶ ἐμοῦ τὴν ἐσκοτισμένην καρδίαν καταύγασον.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Μόνε μακάριε Ἰησοῦ, δεῖξον μακαρίους καὶ ἡμᾶς, τοὺς ἀναξίως τὸν οἶκόν σου τοῦτον κατοικοῦντας, καὶ τὸν πανάγιον Τάφον σου ἀνυμνοῦντας, καὶ σὲ δοξάζοντας.

Δοχεῖον πάμφωτον τοῦ Χριστοῦ, τὰς τῶν ὀρθριζόντων σοι ψυχὰς πόθῳ καταύγασον δέομαι, καὶ οὐράνιαν χάριν κατάπεμψον αὐτοῖς, ἀπὸ τῆς ἀνωτάτης θείας λαμπρότητος.

Θεοτοκίον.
Ἰσχὺς καὶ ὕμνησις ὁ ἐκ σοῦ, Δέσποινα τοῦ κόσμου, γεννηθεὶς καὶ σωτηρία ἐγένετο τοῖς ἀπολλυμένοις, ἐκ τῶν τοῦ ᾅδου πυλῶν ῥυόμενος, ἐκ Τάφου ἐξανιστάμενος.

ᾨδὴ στ΄. Τοῦ βίου τὴν θάλασσαν.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Ὡς πύρινον στύλον σε καθορῶμεν οἱ πιστοί, ὦ Τάφε πανσεβάσμιε, πρὸς νομὰς ὁδηγοῦντα τοὺς εὐσεβεῖς τῆς μακαριότητος, ἧς καὶ τύχοιμεν πάντες θείᾳ χάριτι.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Σκέπε φρούρει φύλαττε, εὐσεβεῖς προσκυνητάς, ὅσοι υπέρ μετὰ πίστεως παρορῶσιν ἐφόδους τῶν πειρατῶν, καὶ τόπου δυσχέρειαν, ὅπως σε κατελθόντες περιπτύξωνται.

Ἱκέσιον δέησιν δέξαι, ὦ παμβασιλεῦ, τῶν θερμῶς δεομένων σου, καὶ εἰρήνην παράσχου τῶν δυσχερῶν ἀπαλλάττων ἅπαντας, πίστει προσιόντας τῷ θείῳ Τάφῳ σου.

Θεοτοκίον.

Νεκροῦται ὁ θάνατος, καταργεῖται καὶ φθορά, τὸ τοῦ Ἀδὰμ κατάκριμα τῷ καρπῶν σου ὦ Δέσποινα, προσβαλών. Ζωὴν γὰρ ἐγέννησας, ἐκ φθορᾶς λυτρουμένην τοὺς ὑμνοῦντάς σε.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.




Ὑπερβολῇ τῆς σῆς ἀγαθότητος, Κύριε, ἐνηνθρώπησας Θεὸς ὦν ἀπερίγραπτος, ἵνα τῆς κατάρας ἐλευθερώσῃς τὸν Ἀδάμ, καὶ ἀπαθανατίσας ὡς ἀγαθός, εἰς τὴν ἀρχαίαν ἐπαναγάγῃς λαμπρότητα, ἔσπευσας εἰς ὀδύνας, εἰς πάθη καὶ ἀτιμίας, σταυρωθεὶς καὶ ταφεὶς καὶ ἀναστὰς ἐν δόξῃ τριήμερος.

Προκείμενον: Ἀνάστα Κύριε, βοήθησον ἡμῖν, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός σου.

Στ.: Ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ὦσὶν ἡμῶν ἠκούσαμεν.

Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην.

Τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων, Μαρία ἡ Μαγδαληνή ἔρχεται πρωί, σκοτίας ἔτι οὔσης, εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ βλέπει τὸν λίθον ἠρμένον ἐκ τοῦ μνημείου. Τρέχει οὖν καὶ ἔρχεται πρὸς Σίμωνα Πέτρον, καὶ πρὸς τὸν ἄλλον μαθητήν, ὅν ἐφίλει ὁ Ἰησοῦς, καὶ λέγει αὐτοῖς· ᾟραν τὸν Κύριον ἐκ τοῦ μνημείου, καὶ οὐκ οἴδαμεν ποῦ ἔθηκαν αὐτόν. Ἐξῆλθεν οὖν ὁ Πέτρος καὶ ὁ ἄλλος μαθητής, καὶ ἤρχοντο εἰς τὸ μνημεῖον. Ἔτρεχον δὲ καὶ οἱ δύο ὁμοῦ, καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμε τάχιον τοῦ Πέτρου, καὶ ἦλθε πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει κείμενα τὰ ὀθόνια. Οὐ μέν τοι εἰσῆλθεν. Ἔρχεται οὖν Σίμων Πέτρος ἀκολουθῶν αὐτῷ, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ θεωρεῖ τὰ ὀθόνια κείμενα, καὶ τὸ σουδάριον, ὅ ἧν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, οὐ μετὰ τῶν ὀθονίων κείμενον, ἀλλὰ χωρὶς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον.

Τότε οὖν εἰσῆλθε καὶ ὁ ἄλλος μαθητής, ὁ ἐλθὼν πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ εἶδε καὶ ἐπίστευσεν. Οὐδέπω γὰρ ἤδεισαν τὴν Γραφήν, ὅτι δεῖ αὐτὸν ἐκ νεκρῶν ἀναστῆναι. Ἀπῆλθον οὖν πάλιν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ μαθηταί.

Δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι.

Δόξα: Πάτερ Λόγε Πνεῦμα...

Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου...

Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός...

Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Τάφε παναοίδιμε, σὺ ἀληθῶς ἀνεδείχθης, Θεοῦ τοῦ παντάνακτος, παλάτιον ἔνδοξον καὶ ὑπέρφωτον, πάσης γῆς καύχημα, τῶν πιστῶν εὔκλεια, Ἀποστόλων ἐγκαλλώπισμα, Μαρτύρων στήριγμα, πάντων τῶν Ὁσίων διάσωσμα, ἑστῶτων ἡ ἀσφάλεια, καὶ τῶν πεπτωκότων ἀνόρθωσις, κόσμου σωτηρία, καὶ πάντων τῶν ἐν σκότει φωτισμός. Υἱοῦ φωτὸς ἡμᾶς ποίησον, τοὺς πίστει τιμῶντάς σε.

ᾨδὴ ζ΄. Δροσοβόλον μὲν τὴν κάμινον.
Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.
Εὐλαβῶς περιπτυσσόμενοι τὸν Τάφον σου, θεαρχικώτατε Ἰησοῦ, ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ συγκατάβασιν τὴν σήν, πόθῳ ἀνακράζοντες ὁμοῦ·Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Νεκρὸς ὑπὸ τοῦ Ἰωσὴφ κατεχόμενος, Δέσποτα Χριστέ μου Ἰησοῦ, τίθεσαι συγκαταβάσει ἐν μνήματι καινῷ, θρηνοῦντος καὶ κράζοντος θερμῶς· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Καθαγίασον ψυχάς τε καὶ τὰ σώματα, εὔσπλαγχνε οἰκτίρμον Ἰησοῦ, τῶν σοὶ διαστελλόντων διαπόντιον ὁδόν, καὶ δὸς μετὰ πίστεως βοᾷν· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.


Θεοτοκίον.

Ἱλαστήριον τῆς φύσεως σὺ πέφυκας, μόνη Θεομακάριστε. Τὸν ἐπ’ ὥμων γὰρ Χερουβὶμ καθήμενον Θεόν, ἀγκάλαις βαστάζουσα βοᾷς· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

ᾨδὴ η΄. Ἐκ φλογὸς τοῖς Ὁσίοις.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.
Ἀνυμνῶ Θεῖε Λόγε, τὴν συγκατάβασιν, ᾗ περ ἐχρήσω δι’ ἐμὲ τὸν κατάκριτον, σάρκα προσλαβών, τῷ θανάτῳ παρέδωκας, ἵνα ἀθανατίσῃς ἐμὲ τὸν τεθνεῶτα.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.
Τὰ οὐράνια πάντα ὑπερἐκπλήττονται, νεκρόν σε καθορῶντα, Λόγε, ἐν μνήματι, δόξη δὲ τῆς σῆς ἐπληρώθη τὰ σύμπαντα, ὅτε ἐξανέστης τριήμερος ἐκ Τάφου.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Λελαμπρυσμένε Τάφε καὶ θεοδόξαστε, πόσων ἡμῖν χαρίτων γέγονας πρόξενος! Θνήξαντες ποτέ, διὰ σοὺ νῦν ζωούμεθα, ὅθεν σε τιμῶμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Θεοτοκίον.

Χρυσαυγής σε λυχνία προδιετύπωσε, δεξαμένην ἀφράστως φῶς τὸ ἀπρόσιτον, γνώσει τῇ αὐτοῦ καταυγάζον τὰ πέρατα, ὅθεν σε ὑμνοῦμεν, Ἁγνή, εἰς τοὺς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ΄. Θεὸν ἀνθρώποις.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Σὺ ὑπεδέξω νεκρόν, καὶ ἄφωνον, ὅν οὐ τολμᾷ Ἀγγέλων ἀτενίσαι τὰ τάγματα, χαριτωθεὶς ὄντως ὡς ἄλλος οὐρανός, δόξῃ λελαμπρυσμένος, πανυπερσέβαστε Τάφε τοῦ Σωτῆρος, εὐλαβῶς σε μακαρίζομεν.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Μισθὸν ἐξ ὕψους εὑρεῖν Πανάγιε, τοὺς εὐλαβῶς ἀσπαζομένους σε καταξίωσον, καὶ τὰ ζιζάνια πάντα τοῦ πονηροῦ, ξίφει ἠκονημένῳ τῆς θείας χάριτος, ταχέως ἐκκόψας, ἀβλαβεῖς ἡμᾶς συντήρησον.


Τριὰς ἀμέριστε καὶ συνάναρχε, μεμερισμένη δὲ ἐν μόναις ταῖς ὑποστάσεσιν, ὑπὲρ νοῦν καὶ κατάληψιν πᾶσαν κτιστήν, Πάτερ, Λόγε, καὶ Πνεῦμα, στήριξον ἅπαντας, τοὺς ἐν κατανύξει τὸ σὸν κράτος μεγαλύνοντας.

Θεοτοκίον.

Ῥωσθεὶς δυνάμει τῇ σῇ καὶ χάριτι, σοὶ τὴν ᾠδὴν προθύμως ἀναμέλπω πανάμωμε, ἀλλὰ ταύτην πρόσδεξαι Παρθένε ἁγνή, χάριν ἀντιδιδοῦσα σοῦ τὴν πολύφωτον, ἐκ τῶν ἀκηράτων θησαυρῶν, θεομακάριστε.

Τρισάγιον. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. β΄.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Ἀγγελικαὶ δυνάμεις ἐπὶ τὸ μνῆμά σου, καὶ οἱ φυλάσσοντες ἀπενεκρώθησαν, καὶ ἵστατο Μαρία ἐν τῷ Τάφῳ ζητοῦσα τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, ἐσκύλευσας τὸν ᾅδην, μὴ πειρασθεὶς ὑπ’ αὐτοῦ, ὑπήντησας τῇ Παρθένῳ, δωρούμενος τὴν ζωήν, ὁ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν, Κύριε δόξα σοι.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Πρὸ τῆς Ἀπολύσεως, εἰς δὲ τὸν ἀσπασμὸν τοῦ παναγίου καῖ ζωοδόχου Τάφου, ψάλλομεν τὰ παρόντα Τροπάρια. Πρὸς τό· Ἀπόστολοι ἐκ περάτων.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Δεδοξασμένε Κύριε, καὶ παμμακάριστε Τάφε, τῆς Ἐκκλησίας τὸ στέφος, καὶ εὐσεβείας τὸ κλέος, τοὺς προσκυνοῦντάς σε σκέπε, ἀπὸ παντοίων κινδύνων.

Πανάγιε Τάφε τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ σῇ χάριτι.

Τοὺς ἐκ ψυχῆς καὶ καρδίας, καταφιλοῦντάς σῶζε, ἀπὸ δεινῶν ἀλγηδόνων, καὶ ἐπηρείας δαιμόνων, τῇ χάριτί σου ὦ θεῖε, καὶ παναοίδιμε Τάφε.

Ἐξ ὕψους πάρεχε χάριν, τοῖς ἀνυμνοῦσί σε πόθῳ, πανάγιε τοῦ Σωτῆρος, καὶ θεοφώτιστε Τάφε. Σὺ γὰρ νεκρὸν ὑπεδέξω, τῆς χάριτος τὸν δοτῆρα.

Θεοτοκίον.

Ἡμεῖς ἐν σοὶ καυχώμεθα, Θεοτόκε καὶ καὶ πρὸς Θεόν σε, ἔχομεν προστασίαν, ἔκτεινόν σου τὴν χεῖρα τὴν ἄμαχον, καὶ θραῦσον τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν, σοῖς ἐξαπόστειλον δούλοις, βοήθειαν ἐξ ἁγίου.

Δι’ εὐχῶν

Χαιρετισμοί εις τον Πανάγιο Τάφο

Χαιρετισμοί εις τον Πανάγιο Τάφο

18 Φεβρουαρίου, 2011 — vatopaidifriend3
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄.
Τώ ζωοδόχω και σεπτώ Κυρίου μνήματι, νύν παρεστώτες ευλαβεία οι ανάξιοι, συν Αγγέλοις προσαγάγωμεν θείους ύμνους, ίν’ ως έχον αγιότητα ασύγκριτον, αγίαση και ημάς τούτω προσπίπτοντας, και κραυγάζοντας• Χαίρε μνήμα τρισόλβιον.
Άγγελοι αοράτως αεί φόβω κυκλούσι Χριστού τον παμμακάριστον Τάφον (εκ γ΄), και τούτον ως θρόνον θεοπρεπή και πηγήν φωτός βλέποντες, εξίστανται και ίστανται, μελωδούντες προς αυτόν τοιαύτα•
Χαίρε, Χριστού ολόφωτον μνήμα•
χαίρε, εχθρού νοητού το πήμα.
Χαίρε, γής απάσης το μόνον απάνθισμα•
χαίρε, Ορθοδόξων πάντων το αγλάϊσμα.
Χαίρε τράπεζα βαστάζουσα, ώσπερ θύμα τον Χριστόν•
χαίρε κρήνη η βλυστάνουσα, τοίς πιστοίς τον ιλασμόν.
Χαίρε, ότι εν μέσω οικουμένης τυγχάνεις•
χαίρε, ότι τη δόξη ουρανόν υπερβάλλεις.
Χαίρε, ζωής αθανάτου κάτοχε•
χαίρε, πηγή αφθαρσίας πάροχε.
Χαίρε, εν ω εκηδεύθη ο Κτίστης•
χαίρε, δι’ ού εφωτίσθη η κτίσις.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Βλέπων Αριμαθαίας ο βλαστός, ότι έχει αδήλως το άφευκτον χρεών του θανάτου, εν τώ κήπω τάφον εαυτώ καινόν ητοίμασεν, αλλ’ εκ του Σταυρού σε νεκρόν καθελών, Κύριε, σεπτώς εν αυτώ σπεύδει κηδεύσαί σε, βοών σοι πόθω•
Αλληλούϊα.
Γνώσει θεία επέγνω Ιωσήφ, ο ευσχήμων, το μέγας της σταυρώσεως έργον. Διό και Πιλάτω προσελθών έφησε• Δός μοι το άχραντον του Κυρίου σώμα. Ως δε ήττήσατο και έλαβε, τώ καινώ μνημείω εναπέθετο, κραυγάζων προς τον Τάφον ούτω•
Χαίρε, παθών του Σωτήρος τέλος•
χαίρε, πιστών χαρμόσυνον μέλος.
Χαίρε αφθαρσίας, βροτών εργαστήριον•
χαίρε ανταρσίας, εχθρών αμυντήριον.
Χαίρε ουρανέ επίγειε, Θεού θρόνον εκτυπών•
χαίρε τόπε επουράνιε, όν Θεός ώφθη οικών.
Χαίρε, ότι υπάρχεις η ζωήρρυτος κρήνη•
χαίρε, ότι εγένου του Χριστού θεία κλίνη.
Χαίρε, Σιών της άνω, ανάκτησις•
χαίρε πιστών, βεβαία ανάκλησις.
Χαίρε κρατήρ, πλήρης θεολογίας•
χαίρε λυτήρ, πάσης αμφιλογίας.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Δύναμίν σου την θείαν Ιωσήφ κεκτημένος απέβαλε τον φόβον Εβραίων. Και Σταυρού το σώμα το σόν καθελών, συν τώ Νικοδήμω σμυρναλόη Χριστέ ήλειψε. Μεθ’ ού σεπτώς κηδεύσας σε, έψαλλεν εν πόθω•
Αλληλούϊα.
Έχουσα η Παρθένος, εν ψυχή την ρομφαίαν της λύπης, Συμεών ως προέφη, τώ τάφω του Υιού παρεστώσα γοερώς έκλαιε, και τούτον καταβρέχουσα τοίς δάκρυσιν, επεβόα ταύτα•
Χαίρε, δι’ ού η χαρά προήλθε•
χαίρε, δι’ ού η φθορά παρήλθε.
Χαίρε, ευσεβών βάσις τε και στήριγμα•
χαίρε, δυσσεβών πτώσίς τε και σύντριμμα.
Χαίρε Τάφε παμμακάριστε, του Υιού μου του Χριστού•
χαίρε θάλαμε τερπνότατε, του Νυμφίου νοητού.
Χαίρε, και γάρ συνέσχες τον συνέχοντα πάντα•
χαίρε, ου γάρ κατέσχες τον συνέχοντα πάντα.
Χαίρε αστήρ, εκφαίνων τον ήλιον•
χαίρε φωστήρ, αυγάζων υφήλιον.
Χαίρε πυρός απροσίτου, δοχείον•
χαίρε φωτός ανεσπέρου, ταμείον.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Ζάλην έχουσαι λύπης μυροφόροι γυναίκες, ουκ ήθελον του τάφου αποστήναι. Την χαράν γάρ εν εαυτώ έκρυπτε, διό και παννύχιον συνθρηνεί τη μητρί του Ιησού έσπευδον, αλλ’ ίνα κατά νόμον σαββατίσωσιν, υπέστρεψαν βοώσαι ούτως•
Αλληλούϊα.
Ήκουσαν χριστοκτόνοι, σου Χριστέ προειπόντος αυτοίς, ως εκ νεκρών εγερθήση, και δραμόντες προς Πιλάτον, ήτησαν σόν Τάφον σφραγισθήναι, και τη κουστωδία τηρηθήναι, αλλ’ ημείς τούτω παριστάμενοι, εκβοώμεν πόθω•
Χαίρε, το μείζον προσκυνημάτων•
χαίρε, το βλύζον ρείθρα θαυμάτων.
Χαίρε κλονουμένων, ακλόνητον έρεισμα•
χαίρε Εκκλησίας, το άσειστον έδρασμα.
Χαίρε κράτος της θεότητος, απαστράψαν υπό γήν•
χαίρε πλήρωμ’ αγιότητος, αγιάσαν πάσαν γήν.
Χαίρε, τους κοπιώντας αγίους, ο στηρίζων•
χαίρε, πεφορτισμένους πιστούς, ανακουφίζων.
Χαίρε, δι’ ού Εβραίοι εξώσθησαν•
χαίρε, δι’ ού έθνη εκληρώθησαν.
Χαίρε, του άδου ήττα και πικρία•
χαίρε, των βροτών πάντων σωτηρία.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Θεομάχοι οφθέντες, χριστοκτόνοι υπήρξαν τώ φθόνω οι λαοί των Εβραίων. Οί και σφραγίσαντες τον Τάφον, κύκλω σε κουστωδία ως νεκρόν εφύλαττον, και πλάνον εδυσφήμουν σε μακρόθυμε, μή συνέντες λέγειν•
Αλληλούϊα.
Ίδον φώς οι τηρούντες, ουρανόθεν αστράψαν, αρρήτως εν τώ Τάφω Κυρίου. Και τον λίθον εκ τούτου σεισμώ αποκυλισθέντα θεασάμενοι, εξέστησαν και έφριξαν ως νεκροί γενόμενοι. Τώ δε Τάφω Κεντηρίων έφη•
Χαίρε, η δόξα των σωζομένων•
χαίρε, ελπίς των απηλπισμένων.
Χαίρε, χριστωνύμου λαού το κραταίωμα•
χαίρε, πενομένων ακένωτον δώρημα.
Χαίρε ότι εγκατώκισται, η θεότης επί σοί•
χαίρε ότι εγκαλλώπισται, της Σιών βάρις εν σοί.
Χαίρε ο πάντα, ρύπον εκ ψυχών αποπλύνων•
χαίρε ο πάντα, βέλη του εχθρού απαμβλύνων.
Χαίρε, δι’ ού ελύθη κατάκρισις•
χαίρε, δι’ ού εδείχθη ανάστασις.
Χαίρε, εν ω ευσεβείς βεβαιούνται•
χαίρε, εν ω δυσσεβείς καθαιρούνται.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Κήρυκες γεγονότες οι τηρούντες τον Τάφον, υπέστρεψαν εις πόλιν αγιαν, απαγγέλλοντες τρανώς Ιουδαίοι άπασιν, άπερ εν τώ Τάφω εναργή είδον θαύματα, αλλ’ αυτοί κενά πάλιν φθόνω εμελέτησαν, και ου συνήκαν λέγειν•
Αλληλούϊα.
Λάμψας από του Τάφου φωτισμόν ευφροσύνης, εδίωξας το σκότος της λύπης. Και γάρ αναστάς τριήμερος, πάν Σώτερ από γής αφείλες δάκρυον, ημείς δ’ οι φωτισθέντες τώ σώ Τάφω χαρμοσύνως εκβοώμεν ταύτα•
Χαίρε χαρά, γένους των ανθρώπων•
χαίρε φθορά, εχθρών πολυτρόπων.
Χαίρε των εν νόσοις, ίαμα σωτήριον•
χαίρε των εν άδου ψυχών, ιλαστήριον.
Χαίρε σοί γάρ ενεδύθημεν, γυμνωθέντες τώ Αδάμ•
χαίρε σοί γάρ ηφθαρτίσθημεν, νεκρωθέντες τώ Σατάν.
Χαίρε, όν περ το κήτος Ιωνά, εικονίζει•
χαίρε, όν περ ο λάκκος Ιωσήφ, σαφηνίζει.
Χαίρε χωλών, σφυρά ανορθούμενος•
χαίρε καλών, πλημμύραν δωρούμενος.
Χαίρε, πληρών ευσεβείς ευωδίας•
χαίρε, ζωγρών δυσσεβείς εξ αγνοίας.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Μάτην οι των Εβραίων εμελέτησαν δήμοι, την έγερσιν Χριστού αθετήσαι. Ει γάρ και ικανά τοίς στρατιώταις έδωκαν αργύρια, αλλ’ ο Λογγίνος ταύτην τρανώς εκήρυττεν, αφόβως κράζων•
Αλληλούϊα.
Νέαν έδειξεν χάριν, αναστάς εκ του Τάφου, Χριστός ημίν τοίς υπ’ αυτού φωτισθείσι, νεκρών προσδοκάν ανάστασιν, ζωήν τ’ αιώνος μέλλοντος, και φώς άληκτον. Ού περ τον Τάφον βλέποντες, εν πόθω μελωδούμεν ούτω•
Χαίρε, ανάστασις πεπτωκότων•
χαίρε, η άφεσις επταικότων.
Χαίρε ο πηγάζων, πάσι την ευσέβειαν•
χαίρε ο σκεδάζων, εθνών την δυσσέβειαν.
Χαίρε ότι εμπιπλώμεθα, εν σοί πάσιν αγαθοίς•
χαίρε ότι ποτιζόμεθα, των χειμάρρων σής τρυφής.
Χαίρε όν εικονίζει, η σεπτή κολυμβήθρα•
χαίρε ού περ εκβλύζει, των χαρίτων τα ρείθρα.
Χαίρε, εν ω ετάφη αθάνατος•
χαίρε, δι’ ού ηλάθη ο θάνατος.
Χαίρε, δι’ ού φωταυγείται η κτίσις•
χαίρε, δι’ ού προσκυνείται ο ρύστης.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Ξένον θαύμα ιδούσαι, εξενίζοντο λίαν πρωί αι Μυροφόροι ελθούσαι, ο γάρ προς τη θύρα ών του Τάφου μέγας σφόδρα λίθος, τώ φρικτώ σεισμώ αποκεκύλισται. Αγγελος δ’ εν τούτω επεκάθητο, ταύταις βοών τό•
Αλληλούϊα.
Όλος χαρά υπάρχων, και πηγή ευφροσύνης, τό• Χαίρετε Μυροφόροι, έφης. Αι δε τους σούς παναχράντους πόδας κρατήσασαι, σεπτώς εν δάκρυσιν ησπάζοντο, και πόθω προς τον Τάφον είπον•
Χαίρε, παράκλησις των πενθούντων•
χαίρε, η ρώσις των ασθενούντων.
Χαίρε Αποστόλων, παγκόσμιον κήρυγμα•
χαίρε υμνογράφων, φωτισμός και στήριγμα.
Χαίρε, ότι την Ανάστασιν του Χριστού διατρανοίς•
χαίρε, ότι την κατάπτωσιν του Αδάμ επανορθοίς.
Χαίρε των απιστούντων, ο ταχύ αναιρέτης•
χαίρε των δυσπιστούντων, ο γλυκύς οδηγέτης.
Χαίρε, εν ω ευσεβείς αγείρονται•
χαίρε, δι’ ού και νεκροί εγείρονται.
Χαίρε χαρά, υλικών και αΰλων•
χαίρε αρά, εθνικών και βεβήλων.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Πάσα τάξις Αγγέλων κατεπλάγη ιδούσά σε Σώτερ, εν τώ Τάφω υπνούντα. Τη δε τρίτη ημέρα αναστάντα θεοπρεπώς βλέψασα, βροτοίς τε τον παράδεισον ανθ’ άδου δωρησάμενον, έψαλλε βοώσα•
Αλληλούϊα.
Ρήματα των εν Τάφω καθημένων Αγγέλων ακούσασαι Μυροφόροι κόραι, ως Τάφου εξανέστης λεγόντων, άπασαι Σωτήρ, χαράς επλήσθησαν, και τούτω προσεφώνουν πόθω•
Χαίρε, το κύδος θεολογίας•
χαίρε, ο πλούτος Σιών αγίας.
Χαίρε, των Αγγέλων θαύμα πολυΰμνητον•
χαίρε, των δαιμόνων τραύμα πολυθρήνητον.
Χαίρε σάλπιγξ εκτρανώσασα, ευσεβείας την ισχύν•
χαίρε θάλασσα ποντίσασα, ασεβείας την πληθύν.
Χαίρε, όν περ τα στίφη των Αγγέλων κυκλούσι•
χαίρε, όν περ τα πλήθη των βροτών προσκυνούσι.
Χαίρε, δι’ ού ο πεσών ανίσταται•
χαίρε, εν ω η Αγαρ εξίσταται.
Χαίρε λυτήρ, των δεινών παθημάτων•
χαίρε δοτήρ, θεϊκών χαρισμάτων.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Σώσαι θέλων εξ άδου των ανθρώπων το γένος, κατήλθες τη ψυχή μέχρι τούτου. Και τα μέν καταχθόνια, τη αστραπή της σής θεότητος, φωτός επλήσθησαν, οι δε ρυσθέντες άπαντες συν Προφήταις και Δικαίοις έψαλλον, βοώντες ούτως•
Αλληλούϊα.
Τάφω ο Ιωάννης, συν τώ Πέτρω δρομαίοι επέστησαν πρωί εν σκοτία, και διά του εν αυτώ θείου φωτός ιδόντες τα οθόνια, και το σουδάριον χωρίς τούτων, ένδον κείμενα, χαράς πολλής επλήσθησαν θαυμάσαντες, και προς τούτον είπον•
Χαίρε, ψυχράς καρδίας θερμαίνων•
χαίρε, οδούς πιστοίς υπεμφαίνων.
Χαίρε, ο πληρώσας φωτός θείου σύμπαντα•
χαίρε, ο τρανώσας ευσεβείας τα σήμαντρα.
Χαίρε έσοπτρον ουράνιον, θείον φώς αντανακλών•
χαίρε γνώσιν ο δωρούμενος, γνώσεων θεαρχικών.
Χαίρε ο διανοίας, των εν σκότει φωτίζων•
χαίρε ο τάς καρδίας, των εν δίψει δροσίζων.
Χαίρε, δι’ ού πάντα εκαινίσθησαν•
χαίρε, δι’ ού τύποι κατηργήθησαν.
Χαίρε, εν ω εμωράνθη σοφία•
χαίρε, εν ω εσοφίσθη μωρία.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Ύμνον όρθου βαθέος σοί ορθρίζοντες Σώτερ, προσφέρομεν θερμώς αντί μύρων, προσκυνούντες φόβω σου τον ζωηφόρον Τάφον, βασιλεύ Άγιε, όν έδειξας ημίν πηγήν, Λόγε, χαρίτων σου, τοίς σοί βοώσιν•
Αλληλούϊα.
Φωτοφόρον σόν Τάφον, υπέρ ήλιον Σώτερ, ανατείλαντα γήθεν, ιδούσα εν χαρά η Ελένη, πεσούσα προσεκύνησε πόθω, και θάμβους πλησθείσα σε ανύμνει, εκβοώσα προς τον Τάφον ταύτα•
Χαίρε, χαρά και ελπίς του κόσμου•
χαίρε, το φώς ψυχής και νοός μου.
Χαίρε ορθοδόξων βασιλέων, καύχημα•
χαίρε Πατριαρχών ευσεβών, στεφάνωμα.
Χαίρε ότι σε κηρύττουσιν, ευσεβείς αρχιερείς•
χαίρε ότι σε δοξάζουσιν, ευλαβώς οι ιερείς.
Χαίρε, κανών και τύπος αρετής μοναζόντων•
χαίρε, σκέπη και τύπος των εις σε προστρεχόντων.
Χαίρε στρατού πιστού, το περίφραγμα•
χαίρε ημών πάντων, το επίγραμμα.
Χαίρε νοητής αμπέλου, το μνήμα•
χαίρε της αυτής, πολύκαρπον κλήμα.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Χαίρουσα τη ευρέσει σου, ω πάντιμε Τάφε, η θεία βασιλίς η Ελένη, περικαλλή μέγιστον ναόν περί σε ανωκοδόμησεν, ημείς δ’ αεί κυκλούντές σε, τώ εν σοί ταφέντι μέλπομεν•
Αλληλούϊα.
Ψάλλοντες γηθοσύνως, ανυμνούμέν σε πόθω, ω Τάφε του Χριστού φωτοδότα, ο γάρ τώ παντί αχώρητος θεάνθρωπος Κύριος, εν σοί ταφείς τριήμερος, ηγίασεν, εδόξασε, και άπαντας εδίδαξεν εκβοάν σοι ούτω•
Χαίρε, αρρήτου βουλής το πέρας•
χαίρε, αήττητον πιστών κέρας.
Χαίρε θεολόγων κλεινών, η προκήρυξις•
χαίρε διδασκάλων σεπτών, η κατήχησις.
Χαίρε, ότι ο αχώρητος εχωρήθη ένδον σού•
χαίρε, ότι και τριήμερος εξανέστη από σού.
Χαίρε θεογνωσίας ποταμούς, ο εκχέων•
χαίρε θεοσεβείας τάς πηγάς, ο προχέων.
Χαίρε λαώ εν βαρεί, αινούμενος•
χαίρε πιστώ ιερεί, υμνούμενος.
Χαίρε, πιστοίς κλείσας άδου το χάσμα•
χαίρε, αυτοίς γεγονώς καινόν άσμα.
Χαίρε Μνήμα τρισόλβιον.
Ώ Θεού Θεέ Λόγε, ο αχώρητος φύσει εν πάση Ζωοδότα, τη κτίσει, πώς τούτω εχωρήθη τώ Τάφω; (εκ γ΄) Αλλ’ ούν τάς λιτάς ημών πρόσδεξαι εύσπλαγχνε και αιωνίου λύτρωσαι κολάσεως τους σοί βοώντας•
Αλληλούϊα.
(Εκ τού• ΣΙΩΝΙΤΙΣ ΥΜΝΩΔΟΣ Ή ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΥΜΝΟΙ
Ούς ψάλλομεν περιερχόμενοι και λιτανεύοντες εις τα εντός του πανιέρου ναού της Αναστάσεως πανσέβαστα Προσκυνήματα και θεία Παρεκκλήσια.
Εν Ιεροσολύμοις. Εκ του Τυπογραφείου του Παναγίου Τάφου. 18592.)
Πηγή: http://parratiritis.blogspot.com/

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Φιλούμενος του Φρέατος του Ιακώβ

Ο Άγιος Φιλούμενος (κατά κόσμον Σοφοκλής) γεννήθηκε στη Λευκωσία, την 15 Οκτωβρίου 1913. Γονείς του ήταν οι ευσεβείς Γεώργιος και Μαγδαληνή. Ήταν δίδυμος αδερφός με τον π. Ελπίδιο (κατά κόσμον Αλέξανδρος) και από μικροί ξεχώριζαν για την αγάπη τους προς το Θεό. Από πολύ νωρίς άναψε μέσα τους η επιθυμία για τη μοναχική ζωή. Το 1927 σε ηλικία μόλις 14 ετών αναχώρησαν και οι δύο για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, αφού πήραν την ευχή του πνευματικού τους, αλλά και των ευλαβών γονέων τους. Εκεί έμειναν 6 περίπου χρόνια, όταν ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου τους πήρε για να φοιτήσουν στο Γυμνάσιο του Πατριαρχείου στα Ιεροσόλυμα. Πράγματι το 1934 βρέθηκαν μαθητές στην Πατριαρχική Σχολή της Σιών.  

Το 1937 εκάρησαν Μοναχοί παίρνοντας ο Σοφοκλής το όνομα Φιλούμενος και ο Αλέξανδρος το όνομα Ελπίδιος. Την 5 Σεπτεμβρίου του ιδίου χρόνου χειροτονήθηκαν διάκονοι και το 1939 αποφοίτησαν από το Γυμνάσιο του Πατριαρχείου. Ο π. Ελπίδιος έφυγε από την Αγία Γη, υπηρετώντας σε άλλους τόπους. Ο Άγιος Φιλούμενος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα για 45 συνεχή χρόνια, μέχρι το μαρτύριό του. Το 1943 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και αφού πέρασε από διάφορες διακονίες μέσα στο Πατριαρχείο και διορίστηκε σε διάφορες θέσεις υπηρετώντας πάντοτε με ευθύνη, φόβο Θεού και πολλή αγάπη προς τους Αγιοταφίτες Πατέρες, την 8 Μαΐου του 1979 μετατέθηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ, όπου υπηρέτησε μέχρι το μαρτυρικό του θάνατο, την 29 Νοεμβρίου του ιδίου έτους.  

Εκεί αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα από φανατικούς Εβραίους που συνέχεια τον απειλούσαν ότι αν δεν εγκαταλείψει το Φρέαρ και πάρει τις εικόνες και τον Εσταυρωμένο να φύγει, θα τον σκοτώσουν. Εκείνος όμως απαντούσε ότι δε θα εγκαταλείψει ποτέ το Προσκύνημα, αλλά ότι ήταν έτοιμος ακόμα και να μαρτυρήσει, ως πιστός φύλακας αυτού. Το απόγευμα της 29^ης Νοεμβρίου του 1979, ημέρα της μνήμης του Αγίου Μάρτυρος Φιλουμένου, φανατικοί Εβραίοι μπήκαν στο χώρο του Φρέατος του Ιακώβ και ενώ ο Άγιος τελούσε τον Εσπερινό, του επιτέθηκαν με τσεκούρι, τον κακοποίησαν και τέλος τον σκότωσαν. Το μαρτύριό του ήταν φρικτό, γιατί οι δήμιοί του τον χτύπησαν αλύπητα στο πρόσωπο και του έκοψαν τα δάκτυλα του δεξιού του χεριού. Στη συνέχεια βεβήλωσαν την Εκκλησία και το Σταυρό και έριξαν μια χειροβομβίδα καταστρέφοντας το χώρο. 

Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου, ο οποίος παρέλαβε το τίμιο λείψανο του Μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι το σώμα του παρέμενε επί πέντε ημέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο και ότι τον «βοήθησε» να τον ντύσει. Συγκλονιστική είναι επίσης η μαρτυρία του κατά σάρκα αδερφού του π. Ελπιδίου, που αν και χιλιόμετρα μακριά, άκουσε τη φωνή του π. Φιλουμένου να του λέει: «Αδερφέ μου με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις».

Η Εκκλησία τον τιμά ως Άγιο την 29 Νοεμβρίου και το ευωδιάζον και θαυματουργό σκήνωμά του βρίσκεται εντός του νέου τρισυπόστατου μεγαλοπρεπούς Ιερού Ναού που χτίστηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ, επ’ ονόματι της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδας, του Αγίου Φιλουμένου και του Αγίου Ιουστίνου. Κτίτωρ του νέου αυτού Ναού είναι ο Αρχιμανδρίτης π. Ιουστίνος, στον οποίο ο Άγιος Φιλούμενος εμφανίζεται συχνά και τον προστατεύει από τις επιθέσεις των φανατικών Εβραίων που συνεχίζονται εναντίον του π. Ιουστίνου και του Ιερού Προσκυνήματος. Χιλιάδες Ορθόδοξοι καταφθάνουν κατ’ έτος για να προσκυνήσουν το ιερό λείψανό του στο Φρέαρ του Ιακώβ, στη Σαμάρεια. Τεμάχιο του ιερού λειψάνου του, μαζί με την πρώτη κατασκευασθείσα εικόνα προς τιμήν του, φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ Σάρωφ στο Τρίκορφο Φωκίδας.

Πηγή υλικού

Καθηγουμένου Αρχιμ. Νεκταρίου Μουλατσιώτη, Ο Άγιος Ιερομάρτυς Φιλούμενος του Φρέατος του Ιακώβ, 2009

ο Ιστορικό και Παλαιογραφικό αρχείο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων,

ο Ιστορικό και Παλαιογραφικό αρχείο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, Αγαμέμνονος Τσελίκα

Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ως αυτόνομη και αυτοκέφαλη Εκκλησία με έντονο εθνικό χαρακτήρα, αποτελεί μέρος του εθνικού μας κορμού και η ιστορία του είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις τύχες του Ελληνισμού.  Η δικαιοδοσία του εκτείνεται σε μια γεωγραφική περιοχή που αρχίζει από τα ανατολικά παράλια της Μεσογείου και φτάνει ως την Πετραία και την Ευδαίμονα Αραβία και ως τις χώρες πέρα του Ιορδάνου. Με βάση τα ορθά δόγματα της Χριστιανικής πίστης και με εφόδιο την ελληνική παιδεία ανέπτυξε ζωηρή εκκλησιαστική και πνευματική δραστηριότητα που ξεπερνούσε τα όρια της δικαιοδοσίας του. Από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού πλήθος μαρτύρων, ασκητές, εκκλησιαστικοί συγγραφείς, Επίσκοποι και Πατριάρχες, ολόκληρη η Αγιοταφιτική Αδελφότητα καθίστανται φορείς του ελληνικού πολιτισμού. Η προσκυνηματική και οικοδομική δραστηριότητα που ανέπτυξε στους Αγίους Τόπους η Αγία Ελένη και κατόπιν η Αυτοκράτειρα Ευδοκία και στη συνέχεια οι απελευθερωτικοί αγώνες του Αυτοκράτορα Ηρακλείου κατά των Περσών καταδεικνύουν την εξέχουσα σημασία, στρατηγική, εθνική και θρησκευτική που είχε η περιοχή του Πατριαρχείου για το βυζαντινό κράτος.      

Οι συνεχείς επιδρομές των Περσών αρχικά και κατόπιν των Αράβων στην Παλαιστίνη, η περίοδος των Σταυροφόρων, η δεύτερη αραβοκρατία, η δυναστεία των Μαμελούκων σουλτάνων της Αιγύπτου, η Οθωμανική κυριαρχία, αποτελεί μια σειρά περιπετειών και αγώνων επιβίωσης του Ορθόδοξου Χριστιανισμού και του Ελληνισμού. Το Πατριαρχείο κατόρθωνε σε μια περιοχή, όπου ομόθρησκες ή αλλόθρησκες επιρροές εύρισκαν γόνιμο έδαφος, να διεκδικεί τα αρχαία δικαιώματά του και να επιβάλλει το πνευματικό του κύρος. Με βαθιά ριζωμένη τη συνείδηση της βαριάς κληρονομιάς του και του χρέους του ως φύλακα του Παναγίου Τάφου διατήρησε και ενίσχυσε τους δεσμούς του με όλους τους Ορθόδοξους λαούς, τόσο ώστε να καταστεί κέντρο πνευματικής αναφοράς. 

Η καταγραφή του Ιστορικού και Παλαιογραφικού Αρχείου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων συμβάλλει τα μέγιστα στην επιστημονική τεκμηρίωση του εθνικο-θρησκευτικού ρόλου του Πατριαρχείου ως αναπόσπαστου μέρους του χριστιανικού ελληνισμού. Το Αρχείο στεγάζεται σε ένα διώροφο κτίριο στη νότια πτέρυγα του πατριαρχικού οικοδομικού συγκροτήματος, που αποτελείται από πέντε δωμάτια και δύο προθαλάμους. Ελάχιστο μόνο μέρος του μας είναι γνωστό, όπως μερικά δημοσιευμένα επίσημα πατριαρχικά γράμματα, οι επιγραφές μας σειράς σουλτανικών ορισμών και μερικά κατάστιχα από την Ιεροσολυμιτική Βιβλιοθήκη και τα Ανάλεκτά της του Αθανασίου Παπαδοπούλου – Κεραμέως.

Από τα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας στην Παλαιστίνη και προς τα τέλη του 16^ου αιώνα, η μοναστική αδελφότητα του Παναγίου Τάφου ενώνεται με το Πατριαρχείο και συγκροτείται έτσι ένα νέο μοναστικό κοινόβιο με την ονομασία «Ιερόν Κοινόν του Παναγίου Τάφου». Στο εξής «Ιερόν Κοινόν» και Πατριαρχείο είναι έννοιες ταυτόσημες. Κεφαλή της διοίκησης είναι ο ίδιος ο Πατριάρχης, ως Ηγούμενος του Ιερού Κοινού και ως Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου, ενώ η εκτέλεση των πατριαρχικών και συνοδικών αποφάσεων ανετίθετο σε τέσσερις Αρχιμανδρίτες που είχαν τον τίτλο του Γέροντος, το Γέροντα Σκευοφύλακα, το Γέροντα Δραγουμάνο, το Γέροντα Καμαράση και το Γέροντα Αρχιγραμματέα.  Στην εποπτεία των τεσσάρων αυτών Γερόντων υπάγονταν και άλλες μικρότερες και επιμέρους υπηρεσίες. Στα μέσα του 19^ου αιώνα και με την πρόθεση αναδιοργάνωσης της λειτουργίας του Πατριαρχείου, τροποποιείται η κατανομή των τομών ευθύνης με τη σύσταση δύο επιτροπών, της Οικονομικής και της Κτηματικής, χωρίς παράλληλα να καταργείται και το γεροντικό σύστημα. Το υλικό του Αρχείου αντικατοπτρίζει γενικά τη διοικητική αυτή δομή του Πατριαρχείου. Ωστόσο το διοικητικό σχήμα σε διάφορες χρονικές περιόδους ήταν ασταθές και δεδομένης της συγκεντρωτικής πατριαρχικής εξουσίας, δεν τηρείτο πάντα η τακτική γραφειοκρατική διαδικασία.

Το Αρχείο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων ως ιδιαίτερη υπηρεσία συστήθηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα και υπάγεται στον τομέα ευθύνης της Αρχιγραμματείας. Τον αρχικό του πυρήνα αποτέλεσαν δύο σειρές εγγράφων. Η πρώτη περιλάμβανε τα προσκυνηματικά έγγραφα, δηλαδή τα έγγραφα που είχαν εκδοθεί από ανώτατες πολιτικές αρχές, όπως χαλιφικά διατάγματα και σουλτανικοί ορισμοί και αναφέρονταν στα προνόμια και δικαιώματα του Πατριαρχείου επί των προσκυνηματικών τόπων. Η δεύτερη σειρά περιλάμβανε τα κτηματικά έγγραφα, δηλαδή όσα περιείχαν τίτλους ιδιοκτησίας Μονών, Ναών, αγροτικών εκτάσεων και οικοδομημάτων.  Με τη σύσταση του Αρχείου οι δύο αυτές σειρές αποτέλεσαν το περιεχόμενο του πρώτου δωματίου του ισογείου ως δύο ξεχωριστά «Τμήματα» και τοποθετήθηκαν σε ειδικές αρχειοθήκες χωρισμένες σε ερμάρια και «θέσεις». Έγιναν αρκετές και φιλότιμες προσπάθειες ταξινόμησης και καταγραφής του Αρχείου, το οποίο στο διάβα των ετών εμπλουτιζόταν με νέο υλικό, όπως πατριαρχική αλληλογραφία και φάκελοι διοικητικού αρχείου.

Η ταξινόμηση που έχει γίνει σήμερα στηρίζεται στα δύο βασικά κριτήρια του περιεχομένου και της μορφής. Ως προς το πρώτο κριτήριο, προσδιορίστηκε το υλικό σε Οικονομικό, Κτηματικό, Προσκυνητικό, Διοικητικό και Αλληλογραφία. Ως προς το δεύτερο, σε κατάστιχα ή κώδικες ή λυτά έγγραφα. Έτσι συγκροτήθηκαν εννέα τμήματα.

Ι. Οικονομικό Τμήμα: Κατάστιχα

Περιλαμβάνει δώδεκα κατηγορίες. Η πρώτη αποτελείται από κατάστιχα σε επιμήκες σχήμα. Χρονολογούνται από το έτος 1650 και φτάνουν ως τα μέσα του 19^ου αιώνα. Ακολουθούν ιδιαίτερες κατηγορίες καταστίχων και ταμειακών βιβλίων της κεντρικής λογιστικής υπηρεσίας κατά χρονικές περιόδους, καθώς και των περιφερειακών υπηρεσιών, των μετοχίων και των Ιερών Μονών εντός και εκτός της Παλαιστίνης.

ΙΙ. Οικονομικό Τμήμα: Λυτά

Αποτελείται από πέντε κατηγορίες υλικού που προέρχεται από την υπηρεσία της Οικονομικής Επιτροπής, καθώς και της Κτηματικής, εφόσον το περιεχόμενό του ήταν οικονομικό, όπως εισπράξεις ενοικίων, αποδόσεις φόρου, κλπ. Εδώ ανήκει και μια σειρά διαφόρων οικονομικών εγγράφων, καθώς και δανειακές ομολογίες.

ΙΙΙ. Κτηματικό Τμήμα: Κατάστιχα

 Έχει τρεις κατηγορίες. Η πρώτη περιλαμβάνει βιβλία προικών (καταγραφών κινητών πραγμάτων διαφόρων Μονών, Ναών ή και γραφείων υπηρεσιών), βιβλία ενοικιαστηρίων, κτηματολόγια στην ελληνική γλώσσα και άλλα έγγραφα της υπηρεσίας. Η δεύτερη κατηγορία αποτελεί μέρος του τρέχοντος αρχείου και βρίσκεται στο Γραφείο της Αρχιγραμματείας. Η τρίτη κατηγορία περιλαμβάνει τα κτηματικά κατάστιχα στην αραβική ή την οθωμανική γλώσσα και όσα αναφέρονται στην καταγραφή ως άδηλα είναι ακέφαλα ή κολοβά.

IV. Κτηματικό Τμήμα: Λυτά

 Περιλαμβάνει πέντε κατηγορίες εγγράφων. Η πρώτη συνίσταται από 239 χάρτινες κυλινδρικές θήκες με ιδιαίτερη εξωτερική επιγραφή και μέσα τυλιγμένα τα σχετικά έγγραφα και αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες του Αρχείου. Τα έγγραφα, πλην ελαχίστων, είναι γραμμένα στην αραβική κυρίως και την οθωμανική γλώσσα και παρέχουν πλούσια στοιχεία για τη μελέτη τόσο της διπλωματικής τακτικής, όσο και της παλαιστινιακής τοπογραφίας. Εδώ φυλάσσεται και ένα από τα αρχαιότερα πρωτότυπα έγγραφα του Αρχείου, που χρονολογείται το έτος 1166, την εποχή δηλαδή των Σταυροφόρων, στο οποίο έχουμε υπογραφή στα ελληνικά.

Η δεύτερη κατηγορία του τμήματος αυτού συστήθηκε μάλλον από το Μοναχό Κάλλιστο βάσει προηγούμενου διαχωρισμού κατά πόλη ή περιοχή. Τα έγγραφα έχουν τοποθετηθεί σε πράσινους φακέλους και χρονολογικά φτάνουν ως το 1940. Η τρίτη κατηγορία διατηρήθηκε ως έχει. Η τέταρτη κατηγορία αποτελείται από φακέλους με κτηματικές υποθέσεις χωρίς ιδιαίτερη συνοχή, από φακέλους του «Τμήματος Κατοικήσεων», από δεσμίδες εγγράφων προηγουμένων προσωρινών ταξινομήσεων του παλαιού Κτηματικού Τμήματος και δεσμίδες από άλλα έγγραφα. Εδώ έχουν ενταχθεί και τρεις φάκελοι με τους τίτλους ιδιοκτησίας και άλλα επίσημα έγγραφα των κτημάτων του Παναγίου Τάφου στη Βεσσαραβία. Την πέμπτη κατηγορία αποτελούν αρχιτεκτονικά σχέδια και πολεοδομικά σχεδιαγράμματα.

V.  Προσκυνητικό Τμήμα

Το τμήμα αυτό περιλαμβάνει υλικό σχετικό με τους προσκυνητές, όπως κατάστιζα προσφορών, ενοίκια σπιτιών για τους προσκυνητές, άδειες ιερουργίας και άλλα. Το τμήμα αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς εδώ καταγράφονται από τις αρχές του 19^ου αιώνα τα ονόματα των προσκυνητών και κυρίως η καταγωγή τους.

VI. Διοικητικό Τμήμα: Κώδικες

Αποτελείται από έξι κατηγορίες. Οι κώδικες της πρώτης συγκροτήθηκαν την τελευταία δεκαετία και περιλαμβάνουν 171 συνολικά επίσημα πατριαρχικά γράμματα επικολλημένα σε λινό ύφασμα και συρραμμένα μεταξύ τους. Οι κώδικες της δεύτερης και εν μέρει της έκτης αποτελούν τμήμα του τρέχοντος αρχείου της Αρχιγραμματείας. Στην τρίτη κατηγορία  εντάξαμε κώδικες που σχετίζονται γενικά με την εσωτερική διοίκηση του Πατριαρχείου, στην τέταρτη κώδικες ζητειών κυρίως, ενώ στην Πέμπτη όσους παλαιούς καταλόγους της βιβλιοθήκης και του Αρχείου εντοπίστηκαν.

VII. Διοικητικό Τμήμα: Λυτά

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα τμήματα του Αρχείου. Περιλαμβάνει συνολικά επτά κατηγορίες. Η πρώτη συστήθηκε από διάσπαρτα έγγραφα. Η επόμενη κατηγορία αποτελεί το τέως «Προσκυνηματικό Τμήμα» που βρισκόταν στο πρώτο δωμάτιο του ισογείου. Το περιεχόμενό τους είναι σημαντικό, τόσο από ιστορική όσο και από αισθητική πλευρά. Πρόκειται για σουλτανικούς ορισμούς των Μαμελούκων ηγεμόνων της Αιγύπτου, πολλοί από τους οποίους έχουν μήκος από τρία ως πέντε μέτρα, καθώς επίσης και ορισμούς των Οθωμανών σουλτάνων με διάχρυσα και πολύχρωμα μονογράμματα. Τα ελληνικά έγγραφα στην κατηγορία αυτή είναι ελάχιστα. Η τρίτη κατηγορία περιλαμβάνει αραβοτουρκικά έγγραφα, κυρίως δικαστικών υποθέσεων πάσης φύσεως. Στην επόμενη κατηγορία έχουμε διοικητικά έγγραφα του 20^ου αιώνα. Η επόμενη κατηγορία έχει συσταθεί από ερανίσματα των κανονικών διοικητικών φακέλων ανάλογα με την υπόθεση στην οποία αναφέρονται.

VIII. Τμήμα Αλληλογραφίας

Αποτελείται από οκτώ κατηγορίες, από τις οποίες μόνο η τρίτη και η όγδοη συνίστανται από φακέλους λυτών εγγράφων, ενώ οι άλλες από κώδικες. Στην πρώτη κατηγορία έχουμε 311 τόμους συσταχωμένων εισερχομένων επιστολών κατά τόπο αποστολής με χρονολογικό όριο το έτος 1900.  Η επόμενη κατηγορία αποτελείται από κώδικες αντιγράφων εξερχομένων επιστολών. Σε επόμενη κατηγορία έχουμε αντίγραφα τηλεγραφημάτων. Οι επόμενες κατηγορίες αποτελούν τα βοηθητικά βιβλία καταχώρησης και ανεύρεσης εγγράφων και επιστολών. Σε επόμενη κατηγορία βρίσκουμε επιστολές καθαρογραμμένες.

IX. Τμήμα ειδικών αλληλογραφιών και καταλοίπων

Το τμήμα αυτό αποτελείται από εννέα κατηγορίες. Οι έξι πρώτες περιέχουν κώδικες με αντίγραφα εξερχομένων ή εισερχομένων επιστολών που δεν εντάχθηκαν στο γενικό σύστημα της καταχωρούμενης αλληλογραφίας. Η έβδομη κατηγορία περιλαμβάνει φακέλους με έγγραφα και επιστολές προσωπικών υποθέσεων αγιοταφιτών πατέρων, όπως βρέθηκαν στα κατάλοιπά τους μετά το θάνατό τους. Στην όγδοη κατηγορία έχουν ενταχθεί κατά χρονολογική σειρά ποικίλες επιστολές στην ελληνική γλώσσα και στη συνέχεια σε ιδιαίτερους φακέλους ή δέματα, επιστολές γαλλικές, ρωσικές και αραβικές. Όλο αυτό το επιστολογραφικό υλικό ήταν διάσπαρτο μεταξύ διαφόρων καταστίχων και φακέλων και είχε παραμείνει ακαταχώρητο στα αντίστοιχα πρωτόκολλα αλληλογραφίας. Στην ένατη κατηγορία εντάσσεται μια σειρά από κώδικες συσταχωμένων πρωτοτύπων επιστολών, αντιγράφων και τηλεγραφημάτων στην αραβική γλώσσα.

Στην κατάταξη του παραπάνω υλικού και κυρίως σε κάποιους φακέλους ή κατάστιχα υπάρχουν μερικά κενά. Αυτά οφείλονται είτε σε απώλεια του υλικού, είτε κυρίως στο γεγονός ότι ως σήμερα στις διάφορες επιμέρους υπηρεσίες δεν έχει γίνει τελική εκκαθάριση του υλικού τους. Επίσης πολλά από τα έγγραφα και τα κατάστιχα φέρουν χρονολογήσεις κατά το μουσουλμανικό σύστημα από Εγείρας. Ελάχιστα είναι τα έγγραφα ου φέρουν χρονολογία από κτίσεως κόσμου κατά το βυζαντινό σύστημα. Πολλά έγγραφα έχουν οπισθόγραφες επιγραφές στην ελληνική, την τουρκική ή αραβική και μερικά στη γεωργιανή γλώσσα.  Αυτή η αξιέπαινη προσπάθεια ταξινόμησης και οργάνωσης του Ιστορικού και Παλαιογραφικού Αρχείου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων αποτελεί ένα σπουδαίο εγχείρημα για την ανάδειξη του πολύπλευρου ρόλου του Πατριαρχείου στην Αγία Γη. 

Πηγή υλικού

Αγαμέμνονος Τσελίκα, Δελτίο του Ιστορικού και Παλαιογραφικού Αρχείου – Καταγραφή του αρχείου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, Έκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1992

Επιλογή υλικού

Αικατερίνη Διαμαντοπούλου, Υπεύθυνη υλικού των Ιστοχώρων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Ο τάφος της Παναγίας στην Γεσθημανή, Ιεροσόλυμα

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Ο τάφος της Παναγίας στην Γεσθημανή, Ιεροσόλυμα - Ελληνικό προσκύνημα στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων που φυλάσεται από Έλληνες Αγιοταφίτες

Εθνικά θέματα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Φωτογραφίες από τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα

Φωτογραφίες από τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα

̓Αναστάσιμο ̔Οδοιπορικὸ στὴν ̔Αγία Γῆ

– 1 –

̓Αναστάσιμο ̔Οδοιπορικὸ στὴν ̔Αγία Γῆ

«Δεῦτε λάβετε Φῶς ἐκ τοῦ ̓Ανεσπέρου Φωτός,

καὶ δοξάσατε Χριστὸν τὸν ̓Αναστάντα ἐκ νεκρῶν».

Τ

ὸ ̓Ανέσπερο Φῶς

τοῦ ̓Αναστάντα Κυρίου μας καὶ ἡ ἑορτὴ τῆς

Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων, προετοίμασε μὲ ἰδιαίτερο δέος καὶ

κατάνυξη τὶς καρδιὲς 28 εὐλαβῶν προσκυνητῶν, οἱ ὁποῖοι τὴν ἑπομένη

ἡμέρα, Κυριακὴ 9 Μαΐου 2011 πολ.ἡμ., θὰ πραγματοποιοῦσαν ἕνα

Προσκύνημα Ζωῆς. Τὸ Προσκύνημα τῶν Προσκυνημάτων.

Τὸ Προσκύνημα στὴν ̔Αγία Γῆ, ὑπὸ τὴν Σκέπη τῆς Παναγίας μας,

τὴν Εὐχὴ καὶ Εὐλογία τοῦ Πολυσεβάστου Γέροντός μας Μητροπολίτου

̓Ωρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανοῦ καὶ τὴν καθοδήγηση καὶ Εὐχὴ τοῦ

Θεοφιλεστάτου ̓Επισκόπου ̓Ωρεῶν, ̓Αναπληρωτοῦ Αὐτοῦ, κ. Κυπριανοῦ,

ὁ ὁποῖος ἡγεῖτο τῆς ὁμάδος τῶν προσκυνητῶν.

̓Ιδιαίτερη Εὐλογία γιὰ τὴν ὁμάδα ἦταν καὶ ἡ συμμετοχὴ τῆς Σεβαστῆς

Γερόντισσας Ταξιαρχίας, Καθηγουμένης τῆς ̔Ιερᾶς Μονῆς ̔Αγίων ̓Αγγέ-

λων ̓Αφιδνῶν ̓Αττικῆς μὲ τρεῖς Μοναχές, καὶ δύο Μοναχῶν τῆς ̔Ιερᾶς

Μονῆς μας τῶν ̔Αγίων Κυπριανοῦ καὶ ̓Ιουστίνης, τοῦ ̔Ιερομονάχου π.

̔Ιλαρίωνος καὶ τοῦ ̔Ιεροδιακόνου Θεοχάρη.

Τὸ Προσκύνημα διοργανώθηκε ἀπὸ τὴν ̔Ι. Μητρόπολη ̓Ωρωποῦ καὶ

Φυλῆς, μὲ τὴν εὐθύνη τοῦ Συλλόγου Αὐτῆς ̓Ορθοδόξων Γυναικῶν «Α-

ΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ», καὶ τὴν συνεργασία τοῦ Γραφείου

Ταξιδίων «Μυστακίδης Τούρς» ( ̔Αγ. Κωνσταντίνου 6, ̔Ομόνοια).

Τὸ Εἶναι μας ἐφλέγετο ἀκόμη ἀπὸ

τὸ Φῶς τῆς ̓Αναστάσεως καὶ ὅλοι

ποθούσαμε, ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ γρήγορα νὰ φτάσουμε στὴν ̔Αγία Γῆ,

στὰ ̔Αγιασμένα Χώματα ποὺ γεννήθηκε, μεγάλωσε, δίδαξε, θυσιάστηκε

διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ ̓Αναστήθηκε, πρὸς χάριν ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρωπίνου

γένους, ὁ Κύριός μας καὶ Χριστός μας, ὁ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου.

Τὸ ἀεροσκάφος τῆς ἑταιρείας

EL-AL

τῶν ̓Ισραηλινῶν ̓Αερογραμμῶν

ἔφθασε στὸ ἀεροδρόμιο Μπὲν Γκουριὸν τοῦ Τὲλ ̓Αβὶβ στὶς 13.31

́

μ.μ. μὲ

μιάμιση ὥρα καθυστέρηση, χρόνος ὁ ὁποῖος μᾶς φάνηκε πραγματικὰ

ἀτελείωτος.

̔Η χώρα μᾶς ὑποδέχθηκε χαρούμενη μ ̓ ἕναν λαμπερὸ ἥλιο καὶ αὐτὸ

μᾶς προετοίμασε ἐλπιδοφόρα γιὰ τὴν πορεία μας στὰ ̔Αγιασμένα, ἀπὸ

τὸν Κύριό μας, χώματα.

ΙΕΡΑΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣΩΡΩΠΟΥΚΑΙΦΥΛΗΣ

– 2 –

̓Επιβιβαστήκαμε στὸ λεωφορεῖο μὲ πρῶτο προορισμὸ τὴν Παλαιὰ πόλη

τῆς ̓Ιόππης, μία γραφική, ὄμορφη πόλη μὲ καμάρες καὶ λιθόστρωτα

δρομάκια.

Προσκυνήσαμε στὴν ̔Ιερὰ Μονὴ τῶν ̔Αγίων ̓Αρχαγγέλων, ὅπου

συναισθήματα βαθειᾶς κατάνυξης πλημμύρισαν τὶς καρδιές μας καὶ

νιώσαμε ἔντονα πὼς οἱ ῞Αγιοι ̓Αρχάγγελοι, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι μᾶς καλωσό-

ρισαν, θὰ εἶναι προστάτες καὶ βοηθοὶ στὴν Προσκυνηματική μας πορεία.

Στὴ συνέχεια κατευθυνθήκαμε

πρὸς τὴν Λύδδα, ὅπου βρίσκεται ὁ

̔Ιερὸς Ναὸς καὶ ὁ Τάφος τοῦ ̔Αγίου

Μεγαλομάρτυρος καὶ Τροπαιοφόρου

Γεωργίου, δίπλα σ ̓ ἕνα Μουσουλμα-

νικὸ Τέμενος, δίνοντας ̓Ελπίδα,

Θάρρος καὶ Παρηγοριὰ στοὺς ̓Ορθο-

δόξους ̓Αδελφούς μας, ἀφοῦ εἶναι ὁ

μοναδικὸς ̓Ορθόδοξος Ναὸς στὴν

Λύδδα.

Στὸ ἰσόγειο τοῦ Ναοῦ προσκυνήσαμε τὴν ̔Ιερὰ Εἰκόνα τοῦ ̔Αγίου,

τμῆμα τοῦ Λειψάνου του καὶ τὴν ̓Ιαματική του ̔Αλυσίδα, ψάλλοντες

ὕμνους πρὸς τιμήν του.

Στὸ ὑπόγειο εὑρίσκετο ὁ Τάφος του, κενὸς ὅμως, διότι τὸ ῞Αγιο

Λείψανό του εἶχε κλαπεῖ τὴν περίοδο τῶν Σταυροφοριῶν. Προσκυνήσαμε

μὲ μεγάλη εὐλάβεια, κλείναμε γόνυ καὶ ἀσπαζόμενοι τὸν Τάφο τοῦ ̔Αγίου

Γεωργίου τὸν ἱκετεύσαμε γιὰ τὶς μεσιτείες του πρὸς τὸν Κύριό μας.

Μὲ ἔντονα φορτισμένες τὶς καρδιές μας ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ ̔Αγίου

συνεχίσαμε τὸ ὁδοιπορικό μας πρὸς τὴν πόλη Ρέμλη (Παλαιὰ ̓Αριμα-

θαία), ὅπου εἶναι ἡ πατρίδα τοῦ Μυροφόρου ̓Ανδρὸς ̓Ιωσήφ, ὁ ὁποῖος

ἐνταφίασε τὸ Πανάγιο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας.

Στὴν πόλη Ρέμλη φθάσαμε 17.25

́

τὸ ἀπόγευμα.

Κατευθυνθήκαμε στὸν ̔Ιερὸ Ναὸ τοῦ ̔Αγίου

Γεωργίου ὅπου ἐκεῖ μᾶς περίμενε ὁ Πατὴρ Νήφων.

Μᾶς καλοσώρισε μὲ ἐγκαρδιότητα καὶ φιλόξενα

αἰσθήματα καὶ ἀφοῦ μᾶς ἔκανε μία ἱστορικὴ

ἀναδρομὴ τῆς Μονῆς, μᾶς εἶπε πὼς τὰ τελευταία

χρόνια ὁ χῶρος λειτουργεῖ ὡς ἐνορία, ἡ ὁποία

ἐξυπηρετεῖ 2.000 ̓Ορθοδόξους κυρίως ̓Αραβό-

φωνους. ̓Εκεῖ εἴχαμε τὴ δυνατότητα νὰ προσ-

– 3 –

κυνήσουμε καὶ «τὴν κολώνα τῆς χήρας», ἡ ὁποία ἔφθασε θαυματουργικά,

μὲ τὴν βοήθεια τοῦ ̔Αγίου Γεωργίου, ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν

ἐχτίζετο ὁ Ναός, ὡς τάμα ἀπὸ μία χήρα γιὰ τὴν μνήμη τοῦ γιοῦ της.

Φεύγοντας νιώθαμε τὶς καρδιές μας νὰ σκιρτοῦν ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγωνία,

διότι σὲ λίγο θὰ πραγματοποιούσαμε τὸ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣ-

ΚΥΝΗΜΑΤΩΝ.

Στὶς 18.15

́

ἐπιβιβαστήκαμε στὸ λεωφορεῖο μὲ προορισμὸ τὸν Πανίερο

Ναὸ τῆς ̓Αναστάσεως γιὰ νὰ προσκυνήσουμε τὸν ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ

ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΜΑΣ.

Τὶς καρδιές μας τὶς εἶχε καταλάβει ἕνα ἱερὸ δέος. Σὲ λίγο θὰ

βρισκόμασταν μπροστὰ στὸ σημεῖο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο δέχθηκε τὸ Πανάγιο

Σῶμα τοῦ Κυρίου μας μετὰ τὸν Σταυρικό του θάνατο, ὁ ὁποῖος κατῆλθε

στὸν ῞Αδη γιὰ νὰ ̓Αναστήσει τὸν ̓Αδὰμ καὶ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο

γένος ἀπὸ τὸν θάνατο τῆς ἁμαρτίας.

Φθάσαμε στὶς 19.05

́

τὸ ἀπόγευμα καὶ σχεδὸν τρέχοντας εἰσήλθαμε

στὸν Πανίερο Ναὸ τῆς ̓Αναστάσεως. Κατευθυνθήκαμε ἀμέσως στὸν

Πανάγιο Τάφο.

̔Ο κόσμος ποὺ περίμενε ἦταν λιγοστός, μπήκαμε στὴ σειρά μας καὶ

ἀρχίσαμε νὰ ψάλλουμε κατανυκτικοὺς ὕμνους, προετοιμάζοντας τὶς

καρδιές μας γιὰ τὴν Μεγάλη Συνάντηση μαζί Του.

Ρίγη συγκίνησης μᾶς κατέλαβαν μόλις φθάσαμε στὴν εἴσοδο τοῦ ̔Ιεροῦ

Κουβουκλίου. ̔Ο ̔Αγιοταφίτης Φύλακας Μοναχὸς μᾶς περνοῦσε στὸ

ἐσωτερικὸ τοῦ Παναγίου Τάφου κατὰ μικρὲς ὁμάδες τῶν τεσσάρων

ἀτόμων.

Τὰ πόδια λύγισαν ἀπὸ τὴν συγκίνηση, τὸ σῶμα θαρρεῖς ἔχασε τὴν

βαρύτητά του, ἀπὸ τὰ μάτια ἔρρεαν δάκρυα συντριβῆς, αὐτομεμψίας καὶ

μετανοίας...

Εἰσήλθαμε στὸν Πανάγιο Τάφο βαδίζοντας

γονατιστοί.

̓Αγκαλιάσαμε τὴν Πλάκα, κάτω ἀπὸ τὴν

ὁποία εἶχαν τοποθετήσει οἱ Μυροφόρες

Γυναίκες μὲ τὸν ̓Ιωσὴφ καὶ τὸν Νικόδημο, τὸ

Πάναγνο καὶ Πανάγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου μας.

̓Εναποθέσαμε μὲ δέος καὶ συγκίνηση πάνω

του τοὺς καημούς μας καὶ τὶς προσευχές μας.

Δὲν εἴχαμε πανάκριβο μύρο νὰ μοιράνουμε τὸν

Πανάγιο Τάφο Του, ἀφήσαμε ὅμως πάνω του

τὰ δάκρυα τῆς συγγνώμης μας...

– 4 –

̓Εννέα πλέον τὸ βράδυ, φθάσαμε στὸ ξενοδοχεῖο μας στὴν Βηθλεέμ,

ὅπου ἀφοῦ δειπνήσαμε ἀποσυρθήκαμε νὰ ἀναπαυθοῦμε, μὲ τὴν ἐλπίδα

ὅτι τὸ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ, ποὺ μόλις ξεκίνησε, θὰ

μᾶς ὁδηγοῦσε στὶς Πηγὲς ̓Εκεῖνες ὅπου, ὡσὰν τὴν Σαμαρείτιδα, θὰ

σβήσουμε τὴν δίψα μας μὲ τὸ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ.

***

Τρίτη

10 Μαΐου 2011 καὶ τὸ πρόγραμμά μας σήμερα θὰ περιελάμβανε

τὰ Προσκυνήματα στὴν ̔Αγία Πόλη τῆς Βηθλεὲμ καὶ τὰ πέριξ αὐτῆς.

Ξεκινήσαμε 7.15

́

τὸ πρωΐ, μὲ πρῶτο προορισμὸ τὸν ῞Αγιο Γεώργιο

τὸν Πετζαλᾶ. Τὸ Μοναστήρι βρίσκεται στὸ Μουσουλμανικὸ τμῆμα τῆς

Βηθλεέμ, ὅπου ἐκεῖ ἡγούμενος εἶναι ὁ Πατὴρ ̓Ανανίας, ἕνας σχετικὰ

νέος Κληρικός, ὁ ὁποῖος μὲ μεγάλη προθυμία μᾶς μίλησε γιὰ τὴν ἱστορία

τῆς Μονῆς.

̓Εντύπωση μᾶς ἔκανε ἡ ἀνα-

φορὰ τοῦ Πατρὸς ̓Ανανία γιὰ τὴν

εὐλάβεια τῶν Μουσουλμάνων

πρὸς τὸν ῞Αγιο Γεώργιο, οἱ ὁποῖοι

συχνὰ φέρνουν τάματα μὲ διά-

φορα αἰτήματά τους, ζητοῦν ἀπὸ

τὸν ̔Ιερέα νὰ τοὺς διαβάζει εὐχές,

βάζουν τὸν ῞Αγιο Γεώργιο δικα-

στὴ στὶς ὑποθέσεις τους καὶ δὲν

κάνουν τίποτα ἐὰν δὲν τὸν ρωτή-

σουν καὶ δὲν λάβουν ἀπάντηση.

Μὲ τὶς καρδιές μας γεμάτες ἐνθουσιασμὸ καὶ χαρὰ γιὰ τὰ ὅσα ἀκούσα-

με, ἐπιβιβαστήκαμε στὶς 8.10

́

π.μ. στὸ λεωφορεῖο μας μὲ προορισμὸ τὴν

Χεβρῶνα, γιὰ νὰ προσκυνήσουμε τὴν Δρῦ τοῦ Μαμβρῆ καὶ τοὺς τάφους

τῶν Πατριαρχῶν ΑΒΡΑΑΜ,

ΙΣΑΑΚ, ΙΑΚΩΒ καὶ τῶν ΣΥ-

ΖΥΓΩΝ ΑΥΤΩΝ.

Φθάνοντας στὴν εἴσοδο τοῦ

κήπου, ὅπου φυλάσσεται ἡ

Δρὺς τοῦ Μαμβρῆ, μᾶς καλο-

δέχτηκε ὁ φύλακας, ὁ ὁποῖος

μᾶς ὁδήγησε στὸ ἱερὸ ἐκεῖνο

δένδρο, ποὺ σώζεται μέχρι

σήμερα, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο ὁ

– 5 –

̓Αβραὰμ φιλοξένησε τοὺς τρεῖς ̓Αγγέλους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν φανέρωση

τῆς ̔Αγίας Τριάδος.

̓Αφοῦ προσκυνήσαμε, ἐπιβιβαστήκαμε στὸ λεωφορεῖο μας, γιὰ τὸ

κέντρο τῆς Χεβρῶνας, μὲ προορισμὸ τοὺς Τάφους τῶν Πατριαρχῶν.

Βαδίζοντας πεζοὶ τὸ πλακόστρωτο δρομάκι στὸ κέντρο τῆς πόλης,

φθάσαμε στὸ Μουσουλμανικὸ Τέμενος (πρώην ̓Ορθόδοξο Ναό), συνοδευ-

όμενοι ἀπὸ τέσσερις ἔνοπλους στρατιῶτες γιὰ τὴν ἀσφάλειά μας, ὅπου

μέσα βρίσκονται οἱ Τάφοι τῶν Πατέρων μας. Τὰ μέτρα γιὰ νὰ εἰσέλθουμε

ἦταν δρακόντια. Τὸ μισὸ Τέμενος ἀνήκει στοὺς Μουσουλμάνους καὶ τὸ

ἄλλο μισὸ στοὺς ̓Ισραηλίτες, ἐνῶ ταυτόχρονα εἶναι καὶ τόπος

προσκύνησης τῶν ̓Ορθοδόξων.

Στὸ Μουσουλμανικὸ τμῆμα τοῦ Τεμένους βρίσκονται οἱ Τάφοι τοῦ

ΑΒΡΑΑΜ, τοῦ ΙΣΑΑΚ καὶ τῆς ΣΑΡΡΑΣ, ἐνῶ στὸ ̔Εβραϊκὸ οἱ τάφοι

τοῦ ΙΑΚΩΒ, τῆς ΡΕΒΕΚΚΑΣ καὶ τῆς ΛΕΙΑΣ. Εἴχαμε τὴ δυνατότητα

νὰ προσκυνήσουμε μόνο τοὺς τάφους στὸ Μουσουλμανικὸ τμῆμα, διότι

στὸ ̔Εβραϊκὸ εἴχαμε δυσκολία.

̓Αφοῦ προσκυνήσαμε μὲ Δέος καὶ Εὐλάβεια, 10.30

́

π.μ. ἐπιβιβαστήκαμε

στὸ λεωφορεῖο μας μὲ κατεύθυνση γιὰ ἕνα ἄλλο Μεγάλο Προσκύνημα,

τὴν ΛΑΥΡΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΣΑΒΒΑ.

Τὸ Μοναστήρι βρίσκεται στὴν ῎Ερημο τῆς ̓Ιουδαίας, στὴν Κοιλάδα

̓Ιωσαφὰτ ἢ Πύρινο Ποταμό, ὁ ὁποῖος ξεκινάει ἀπὸ τὴν Γεσθημανῆ καὶ

καταλήγει στὸν ῞Αγιο Σάββα.

Εἶναι περιτριγυρισμένο ἀπὸ βουνὰ καὶ βράχους, μέσα στοὺς ὁποίους

διακρίναμε καθαρὰ τὶς σπηλιές, στὶς ὁποῖες μόνασαν ἐπὶ αἰῶνες χιλιάδες

῞Αγιοι τῆς ̓Εκκλησίας μας.

῏Ηταν ἤδη 11

́

π.μ. ὅταν φθάσαμε καὶ στὴν εἴσοδο μᾶς ὑποδέχθηκε μὲ

ἐγκαρδιότητα ὁ Πατὴρ ̓Εφραίμ, γνωστός μας

καὶ ἀπὸ τὶς προηγούμενες

ἐπισκέψεις μας.

Οἱ ἄνδρες τῆς ὁμάδας μας πέρασαν στὸ

ἐσωτερικὸ τῆς Μονῆς καὶ εἶχαν τὴν εὐλογία

νὰ προσκυνήσουν τὸ ̔Ιερὸ Λείψανο τοῦ

̔Αγίου Σάββα, οἱ δὲ γυναῖκες, ἐπειδὴ εἶναι

ἄβατο, προσκύνησαν ̔Ιερὰ Λείψανα καὶ

τμῆμα τοῦ Λειψάνου τοῦ ̔Αγίου, στὴν

εἴσοδο τῆς Μονῆς, τὰ ὁποῖα τοὺς μετέφερε

μὲ πολὺ εὐλάβεια ὁ π. ̓Εφραίμ.

Μὲ αἰσθήματα βαθειᾶς συγκίνησης καὶ κατάνυξης ἀναχωρήσαμε γιὰ

– 6 –

τὸ ἑπόμενο Προσκύνημά μας,

στὴν ̔Ιερὰ Μονὴ τοῦ ̔Αγίου Θεο-

δοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου.

Φθάσαμε 13.30

́

μ.μ.

Εἶναι ἕνα ἱστορικὸ Μοναστήρι,

τὸ ὁποῖο βρίσκεται στὴν εἴσοδο

τῆς ̓Ιουδαϊκῆς ̓Ερήμου, ὅπου ἐκεῖ

̔Ηγούμενος εἶναι ὁ Πατὴρ ̔Ιερό-

θεος, ἕνας Πραγματικὸς Φύλακας

τῶν ̔Αγίων Προσκυνημάτων μας.

Εἴχαμε τὴν μεγάλη εὐλογία νὰ προσκυνήσουμε τὸν Τάφο τοῦ ̔Αγίου

Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου, καθὼς καὶ τοὺς Τάφους τῆς ̔Αγ. Εὐλογίας,

Μητέρας τοῦ ̔Αγ. Θεοδοσίου, τῆς ̔Αγ. Σοφίας, Μητέρας τοῦ ̔Αγ. Σάββα,

καὶ τῆς ̔Αγ. Θεοδότης, Μητέρας τῶν ̔Αγ. ̓Αναργύρων.

̓Επίσης προσκυνήσαμε τὸ Σπήλαιο τῶν Μάγων, ἀπὸ τὸ ὁποῖο πέρασαν

οἱ Τρεῖς Μάγοι πηγαίνοντας πρὸς τὴ χώρα τους «δι ̓ ἄλλης ὁδοῦ», γιὰ

νὰ μὴν συναντήσουν τὸν ̔Ηρώδη.

Συνεχίζοντας τὸ ̓Αναστάσιμο ̓Οδοιπορικό μας στὴν ̔Αγία Γῆ, ἑπόμενο

Προσκύνημά μας ἦταν τὸ Σπήλαιο τῶν Ποιμένων στὸ χωριὸ Μπὲτ-

Σαχούρ. ̓Αφοῦ εἴδαμε τὰ ἐρείπια τοῦ πρώτου Ναοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε χτιστεῖ

πάνω ἀπὸ τὸν Τάφο τῶν Ποιμένων, προσκυνήσαμε τὸν νεώτερο Ναὸ ὁ

ὁποῖος εἶναι ἀφιερωμένος στὴν μνήμη τοῦ ̔Αγίου Γεωργίου.

̔Η ὥρα εἶχε φθάσει τρεῖς τὸ ἀπόγευμα καὶ ἐμεῖς βρισκόμασταν ἤδη

μπροστὰ στὸν Περίλαμπρο Ναὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου.

̔Ενὸς Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὅπως μᾶς τόνισε ὁ Θεοφιλέστατος ̓Επίσκοπός

μας κ. Κυπριανός, ἄρχισε καὶ ὁλοκλήρωσε τὴν ἐπίγεια Ζωή Του «ἐν

πτωχείᾳ», ἀφοῦ γεννήθηκε μέσα σ ̓ ἕναν στάβλο καὶ ἀπέθανε πάνω σ ̓

ἕναν Σταυρό.

Εἰσήλθαμε ἐντὸς τοῦ ̔Ιεροῦ Ναοῦ

ἀπὸ τὴν χαμηλὴ καὶ στενὴ εἴσοδο, ἡ

ὁποία μᾶς ὁδήγησε σὲ μία τεράστια

Βασιλική, τὴν ὁποία ἔχτισε ἡ ̔Αγ.

̔Ελένη καὶ ψάλλοντας κατανυκτι-

κοὺς ὕμνους κατήλθαμε στὸ σημεῖο

ἐκεῖνο ὅπου γεννήθηκε ὁ Κύριός μας,

ὁ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου, πάνω στὸ

ὁποῖο ἔχει τοποθετηθεῖ ἕνα ἀσημένιο

ἀστέρι.

– 7 –

Δέος καὶ συντριβὴ κατέλαβε τὶς καρδιές μας καθὼς προσκυνούσαμε

τὸν τόπο ἐκεῖνο ποὺ φιλοξένησε τὸ Θεῖο Βρέφος, τὸ ὁποῖο ἔμελλε νὰ

ἀλλάξει τὴν ἱστορία ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Στὴ συνέχεια προσκυνήσαμε τὴν ̔Αγία Φάτνη, καθὼς καὶ τὸ Σπήλαιο

τῶν Νηπίων, ὅπου σώζονται τὰ ὀστᾶ τῶν σφαγιασθέντων Νηπίων ἀπὸ

τοὺς στρατιῶτες τοῦ Βασιλιὰ ̔Ηρώδη.

Περίπου στὶς 7

́

μ.μ. φθάσαμε στὸ ξενοδοχεῖο μας στὴν Βηθλεέμ, ὅπου

ἀφοῦ δειπνήσαμε, ἀποσυρθήκαμε νὰ ἀναπαυθοῦμε καὶ νὰ προετοιμα-

στοῦμε γιὰ τὴν ἑπόμενη εὐλογημένη ἡμέρα...

***

̔Η Τετάρτη

τῆς 11ης Μαΐου πολ.ἡμ. μᾶς βρῆκε ὅλους ἔντονα φορτισμέ-

νους μὲ μία γλυκιὰ ἀγωνία καὶ προσμονή, ἀφοῦ αὐτὴ ἡ ἡμέρα θὰ ἦταν

ἀφιερωμένη στὰ Προσκυνήματα τοῦ Πανίερου Ναοῦ τῆς ̓Αναστάσεως

τοῦ Κυρίου μας καὶ τῆς Παλιᾶς Πόλης.

Στὴν διαδρομὴ ἀπὸ Βηθλεὲμ πρὸς ̔Ιεροσόλυμα, σταματήσαμε καὶ

προσκυνήσαμε στὴν ̔Ιερὰ Μονὴ τοῦ ̔Αγίου Προφήτη ̓Ηλία, ὅπου ἐκεῖ

κατὰ τὴν παράδοση κατέφυγε ὁ ῞Αγιος γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ὀργὴ τοῦ

̓Αχαὰβ καὶ τῆς ̓Ιεζάβελ, ἐκεῖ μετέφερε ὁ ̓Ιωσὴφ τὴν Παναγία μας γιὰ νὰ

τὴν ἐγκαταλείψει, ὅταν ἔμαθε ὅτι εἶναι ἔγκυος καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἄλλαξε τὰ

σχέδια διὰ Θείου ̔Οράματος, καὶ ἐκεῖ εἶδαν οἱ Μάγοι ξανὰ τὸ ̓Αστέρι τὸ

ὁποῖο τοὺς ὁδηγοῦσε στὸν τόπο τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ μας.

̓Αφοῦ προσκυνήσαμε, ἀναχωρήσαμε γιὰ τὴν Παλιὰ Πόλη καὶ τὸν

Πανίερο Ναὸ τῆς ̓Αναστάσεως, μὲ τὶς καρδιὲς κατάλληλα προετοιμασμέ-

νες ἀπὸ τὰ κατανυκτικότατα λόγια τοῦ Θεοφιλεστάτου ̓Επισκόπου μας

κ. Κυπριανοῦ.

Εἰσήλθαμε ἀπὸ τὴν Πύλη τῆς Γιάφφα ἢ Πύλη τοῦ Δαυῒδ καὶ ψάλλοντας

μὲ κατάνυξη φθάσαμε στὴν ̔Αγία Αὐλή.

̓Εντὸς τῆς Αὐλῆς εἴδαμε τὸ Παρεκκλήσι τοῦ ̔Αγίου ̓Ιακώβου τοῦ ̓Αδελ-

φοθέου, τὸ Μοναστήρι τοῦ ̓Αβρα-

άμ, τὸ Μετόχι τῆς Γεσθημανῆς καὶ

τὴν εἴσοδο, ἀπὸ τὴν ὁποία προσ-

πάθησε νὰ εἰσέλθει ἡ ̔Οσία Μαρία

ἡ Αἰγυπτία ἐμποδιζόμενη ὑπὸ τοῦ

Κυρίου μας.

Στὴν ἀριστερὴ πλευρὰ τῆς

εἰσόδου τοῦ Ναοῦ προσκυνήσαμε

τὴν Κολώνα, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξ-

ῆλθε τὸ ῞Αγιο Φῶς, ὅταν τὸ Πά-

– 8 –

σχα τοῦ 1571 οἱ ̓Αρμένιοι ἐμπόδισαν τὸν ῞Ελληνα Πατριάρχη νὰ εἰσέλθει

ἐντὸς τοῦ Παναγίου Τάφου.

Μὲ τὶς καρδιές μας γεμάτες συγκίνηση καὶ δέος καὶ τὰ μάτια μας

πλημμυρισμένα ἀπὸ δάκρυα, εἰσερχόμενοι ἐντὸς τοῦ Ναοῦ, ἀντικρίσαμε

τὴν ἱερὴ Πλάκα τῆς ̓Αποκαθηλώσεως.

̓Αφοῦ προσκυνήσαμε συντετριμμένοι, ἀνεβήκαμε τὰ σκαλοπάτια τὰ

ὁποῖα μᾶς ὁδήγησαν στὸν Φριχτὸ Γολγοθᾶ. Μιμούμενοι τὸν Θεοφιλέστατο

̓Επίσκοπό μας κ. Κυπριανό, βαδίσαμε μὲ τὰ γόνατα τὴν μικρὴ ἀπόσταση

μέχρι τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας, προσκυνώντας «ἐν στεναγμοῖς καὶ

δάκρυσι» τὸ σημεῖο ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς Σταυρώθηκε καὶ ἀπέθανε

ὡς ἄνθρωπος γιὰ νὰ κάνει τὸν ῎Ανθρωπο κατὰ χάριν Θεό. Δεξιὰ καὶ

ἀριστερὰ ὑπῆρχαν τμήματα τοῦ βράχου, ὁ ὁποῖος διερράγη ἀπὸ τὸν σεισμὸ

ὅταν ὁ Κύριός μας παρέδωσε τὸ πνεῦμα.

̓Αφοῦ ψάλλαμε τὶς τρεῖς στάσεις τῶν ἐγκωμίων τοῦ Τιμίου Σταυροῦ,

κατήλθαμε τὴν σκάλα ἡ ὁποία μᾶς ὁδήγησε στὸ σπήλαιο τῆς Εὑρέσεως

τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Στὴ συνέχεια προσκυνήσαμε στὰ Παρεκκλήσια τοῦ ̔Εκατόνταρχου

Λογγίνου, τοῦ «Διεμερίσαντο τὰ ̔Ιμάτιά Μου ἑαυτοῖς», καὶ τῶν Κλαπῶν,

ἐκεῖ ὅπου ἀκινητοποίησαν οἱ στρατιῶτες τὸν Κύριό μας λίγο πρὶν τὴν

Σταύρωσή του γιὰ νὰ Τὸν μαστιγώσουν καὶ νὰ Τὸν βασανίσουν.

Προχωρώντας εἰσήλθαμε στὸ Καθολικὸ τοῦ Ναοῦ τῆς ̓Αναστάσεως,

ὅπου ἡ θέα μᾶς καθήλωσε. Τὸ Τέμπλο μαρμάρινο, ἐξαιρετικῆς τεχνικῆς

μὲ θαυμάσιες Εἰκόνες καὶ Χρυσὲς Καντῆλες.

Λίγα μέτρα ἀπὸ τὴν εἴσοδο ὑπῆρχε μία μαρμάρινη σφαίρα, ἡ ὁποία

θεωρεῖται ὁ «ὀμφαλὸς τῆς γῆς», ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐδῶ συνετελέσθη τὸ

Σωτήριο ῎Εργο τοῦ Χριστοῦ μας μὲ τὴν Σταύρωση καὶ τὴν ̓Ανάστασή

Του.

̓Εξερχόμενοι, ἀφοῦ προσκυνήσαμε τὸν Τάφο τοῦ Εὐσχήμονος ̓Ιωσὴφ

ἀπὸ ̓Αριμαθαίας, κατευθυνθήκαμε πρὸς τὸν Πανάγιο Τάφο τοῦ Ζωοδότη

Χριστοῦ μας, γιὰ τὴν Μεγάλη Συνάντηση Μαζί Του.

Τὸ ̔Ιερὸ Κουβούκλιο δέσποζε μεγαλόπρεπο στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ.

Σταθήκαμε στὴ σειρά μας καὶ ἀναμένοντας περίπου 30 λεπτά, ψάλλαμε

τοὺς Χαιρετισμοὺς τοῦ Παναγίου Τάφου καὶ ἄλλους ̓Αναστάσιμους

῞Υμνους.

̓Αρχίσαμε νὰ εἰσερχόμαστε κατὰ μικρὲς ὁμάδες τῶν τριῶν ἢ τεσσάρων

προσκυνητῶν, ὅπου στὸν προθάλαμο προσκυνήσαμε τμῆμα ἀπὸ τὸν Λίθο

μὲ τὸν ὁποῖο σφραγίσθηκε ὁ Πανάγιος Τάφος.

̔Η συγκίνηση, τὸ δέος καὶ ἡ κατάνυξη εἶχαν κορυφωθεῖ.

– 9 –

̔Η ὕπαρξή μας εἶχε χάσει κάθε τι τὸ γήϊνο.

Οἱ καρδιές μας φτερούγιζαν κυριολεκτικὰ καὶ τὰ μάτια μας εἶχαν

πλημμυρίσει δάκρυα αὐτομεμψίας καὶ μετάνοιας.

«Τὸν Νυμφώνα Σου βλέπω Σωτήρ μου κεκοσμημένον, καὶ

ἔνδυμα οὐκ ἔχω ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ, λάμπρυνόν μου τὴν

στολὴν τῆς ψυχῆς, φωτοδότα καὶ σῶσόν με».

Πρῶτος ὁ Θεοφιλέστατος ̓Επίσκοπός μας κ. Κυπριανὸς εἰσῆλθε ἐντὸς

τοῦ Παναγίου Τάφου γονατιστός. Τὸν ἀκολουθήσαμε ὅλοι.

Λυγμοὶ ἀνέβλυζαν ἀπὸ τὶς ψυχές μας καθὼς προσκυνώντας ἐναπο-

θέταμε μὲ δέος καὶ εὐλάβεια πάνω στὴν ̔Αγία Πλάκα τοὺς καημούς μας,

τὶς θλίψεις μας, τὶς δοξολογίες μας καὶ τὶς εὐχαριστίες μας.

Βαθιὰ συντετριμμένοι ἐξήλθαμε ἀπὸ τὸν Πανίερο Ναὸ τῆς ̓Αναστά-

σεως, γιὰ νὰ συνεχίσουμε τὸ ὁδοιπορικό μας στὰ Προσκυνήματα τῆς

Παλαιᾶς Πόλης.

Σὲ πολὺ μικρὴ ἀπόσταση βρίσκεται τὸ Μοναστήρι τῆς Μεγάλης

Παναγιᾶς. Εἶναι τὸ σημεῖο ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο ἐστέκετο ἡ Παναγία μας

ὅταν ἀντίκρυσε τὸν Κύριό μας στὸν Σταυρό, καὶ μὴ ἀντέχοντας τὸν πόνο

ἀνέκραξε γοερῶς. ̓Εκεῖ φυλάσσονται καὶ τὰ ὀστᾶ τοῦ Τοῦνομ, τοῦ

Τούρκου ὁ ὁποῖος ἔγινε Χριστιανὸς καὶ μαρτύρησε ὅταν ὁμολόγησε τὸ

Θαῦμα τοῦ ̔Αγίου Φωτός, τὸ ὁποῖο ἐξῆλθε ἀπὸ τὴν Κολώνα. Στὴν εἴσοδο

τῆς Μονῆς βρίσκεται τὸ Παρεκκλήσιο τῆς ̔Αγίας Μελάνης ὅπου

προσκυνήσαμε τὸν Τάφο καὶ τὸ ̓Ασκητήριό της.

Προχωρώντας προσκυνήσαμε στὴν Μονὴ τῆς Παναγίας τῆς Σεϊδα-

νάγιας, ἡ ὁποία παλαιότερα ἐλέγετο Μονὴ τῆς ̔Αγίας ῎Αννας. ῏Ηταν τὸ

σπίτι τῆς γιαγιᾶς τῆς Παναγίας μας, ὅπου ἐκεῖ γεννήθηκε ἡ ̔Αγία ῎Αννα.

̓Εξερχόμενοι βαδίσαμε τὴν ̔Οδὸ τοῦ Μαρτυρίου, ἕναν δρόμο τὸν ὁποῖο

βάδισε ὁ Χριστός μας ἀπὸ τὸ Πραιτώριο μέχρι τὸν Γολγοθᾶ.

Προσκυνήσαμε στὸ σημεῖο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ὁ Κύριός μας ἔκανε τὴν

Πρώτη Του στάση καὶ μία ἀρχοντοπούλα, ἡ Βερονίκη, Τοῦ σκούπισε τὸ

Πρόσωπο μὲ τὸ μαντήλι καὶ ἀποτυπ

ώθηκε ἡ μορφή Του.

Λίγο πιὸ κάτω

βρίσκεται τὸ σημεῖο τοῦ Σίμωνα τοῦ Κυρηναίου, ὅπου ἐκεῖ ἀνάγκασαν

οἱ ̔Εβραῖοι τὸν Σίμωνα «νὰ ἄρει τὸν Σταυρὸν Αὐτοῦ». ̓Εκεῖ ὁ Κύριός

μας δὲν ἄντεξε. Ταλαιπωρημένος, μαστιγωμένος, Αἱμορραγών, γονάτισε

καὶ ἀποτυπώθηκε τὸ γονάτισμά του πάνω στὴν πέτρα, τὴν ὁποία

προσκυνήσαμε.

Συνεχίζοντας τὴν πορεία μας στὴν

̔Οδὸ τοῦ Μαρτυρίου φθάσαμε στὸ

Πραιτώριο. ̓Εκεῖ ὅπου μετέφεραν τὸν Χριστό μας ἀπὸ τὸν ῎Αννα καὶ

– 10 –

Καϊάφα στὸν Πιλάτο γιὰ νὰ Τὸν δικάσει. ̓Εκεῖ ὅπου Τοῦ φόρεσαν τὴν

κόκκινη χλαμύδα, τὸ ̓Ακάνθινο Στεφάνι, Τοῦ ἔδωσαν τὸν κάλαμο καὶ

ἄρχισαν νὰ Τὸν ἐμπαίζουν καὶ νὰ Τὸν μαστιγώνουν φριχτά.

Προσκυνήσαμε τὸ σημεῖο ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο μετέφεραν ἁλυσοδεμένο

τὸν Κύριό μας καὶ ἀκινητοποιώντας τον στὶς Κλάπες τοῦ βράχου, Τὸν

ὑπέβαλλαν στὰ πιὸ φριχτὰ βασανιστήρια. Δίπλα ἀκριβῶς εὑρίσκετο τὸ

Λιθόστρωτο, ὅπου ἐκεῖ ὁ Πιλάτος παρέδωσε τὸν Κύριό μας στοὺς

̓Ιουδαίους λέγοντας «῎Ιδε ὁ ῎Ανθρωπος» νίπτοντας τὰ χέρια του.

Δίπλα ἀπὸ τὸ Πραιτώριο βρίσκεται ὁ Ναὸς τοῦ ̔Αγίου Νικοδήμου,

ὅπου σ ̓ αὐτὸ τὸ σημεῖο φιλοξενήθηκε ὁ Κύριός μας καὶ συνομίλησε μὲ

τὸν Νικόδημο τὸν μυστικὸ μαθητή Του.

Κάτω ἀπὸ τὸν Ναὸ βρίσκεται ἡ φυλακὴ τοῦ ̓Αποστόλου Πέτρου, ὁ

ὁποῖος φυλακίστηκε ἀπὸ τοὺς ̓Ιουδαίους καὶ ῎Αγγελος Κυρίου τοῦ ἔλυσε

τὶς ἁλυσίδες καὶ τὸν ἐλευθέρωσε. Εἴχαμε δὲ τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ

προσκυνήσουμε τὴν ἁλυσίδα μὲ τὴν ὁποία ἦταν δεμένος.

Συνεχίζοντας τὸ ̓Οδοιπορικό μας, κατευθυνθήκαμε πρὸς τὴν

Προβατικὴ Κολυμβήθρα, ὅπου ἐκεῖ ὁ Κύριός μας θεράπευσε τὸν

παραλυτικό. Εἴδαμε τὰ ἐρείπια τῆς Παλαιᾶς Κολυμβήθρας καὶ τοῦ πρώτου

Ναοῦ ὁ ὁποῖος εἶχε καλύψει τότε ὅλο τὸν χῶρο.

Πολὺ κοντὰ στὴν Προβατικὴ Κολυμβήθρα βρίσκεται ἡ ̔Ι. Μονὴ τῶν

Θεοπατόρων ̓Ιωακεὶμ καὶ ῎Αννας. Προσκυνήσαμε τοὺς Τάφους τους καὶ

τὸν τόπο στὸν ὁποῖο γεννήθηκε ἡ Παναγία μας.

̔Η «Πύλη ἡ Βασιλική», ὅπως τὴν ὀνόμασε ὁ Θεοφιλέστατος ̓Επίσκοπός

μας κ. Κυπριανός, ὁ ὁποῖος ὅπως μᾶς τόνισε, ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ Παναγία

μας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ σαρκωθεῖ ὁ Λόγος.

̓Αφοῦ ὁλοκληρώσαμε τὰ Προσκυνήματά μας στὴν Παλαιὰ Πόλη,

ἐξήλθαμε τῶν τειχῶν ἀπὸ τὴν Πύλη τῶν Λεόντων ἢ τοῦ ̔Αγίου Στεφάνου,

κατηφορίζοντας πρὸς τὴν Γεσθημανῆ.

Τὸ ὄνομά της σημαίνει ἐλαιοτριβεῖο καὶ

εἶναι ὁ τόπος τῆς τελευταίας

Προσευχῆς τοῦ Κυρίου μας, ὁ τόπος τῆς προδοσίας καὶ ὁ τόπος στὸν

ὁποῖο βρίσκεται ὁ Τάφος τῆς Παναγίας μας.

Σὲ λίγο φθάσαμε στὸν ̔Ι. Ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ὅπου

μέσα βρίσκεται τὸ Θεομητορικὸ μνῆμα. Κατήλθαμε τὰ 48 σκαλοπάτια

καὶ ρίγη συγκίνησης κατέλαβαν τὶς καρδιές μας καθὼς βρεθήκαμε μπροστὰ

στὸν Τάφο τῆς Παναγίας μας.

Εἰσήλθαμε βαδίζοντας στὰ γόνατα, ἐνῶ τὰ μάτια μας εἶχαν μεταβληθεῖ

σὲ πηγὲς δακρύων, ἱκετεύοντας ἀδιάκοπα τὴν Μεγάλη Μεσίτρια, τὴν

– 11 –

̓Εγγυήτρια τῶν ἁμαρτωλῶν, τὴν ̔Οδηγήτρια, τὴν Γλυκοφιλοῦσα, τὴν

Γλυκιά μας Μητέρα.

Πίσω ἀπὸ τὸν Πανάγιο Τάφο Της προσκυνήσαμε τὴν Θαυματουργὴ

Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς ̔Ιεροσολυμίτισσας.

̓Ανερχόμενοι πρὸς τὴν ἔξοδο προσκυνήσαμε δύο παρεκκλήσια. Δεξιὰ

τοὺς τάφους τῶν γονέων τῆς Παναγίας μας καὶ ἀριστερὰ τοῦ μνήστορος

̓Ιωσήφ.

Δίπλα ἀπὸ τὸν Ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου βρίσκεται ἡ

̓Εκκλησία τῆς Τελευταίας Προσευχῆς καὶ

τῆς ̓Αγωνίας τοῦ Κυρίου μας,

ἡ ὁποία ἀνήκει στοὺς Λατίνους. Δὲν καταφέραμε νὰ εἰσέλθουμε, διότι

δὲν τὴν προλάβαμε ἀνοιχτή. ῞Ομως μὲ δέος καὶ συγκίνηση προσκυνήσαμε

ἐξωτερικὰ γονατίζοντας νοερῶς μπροστὰ στὸν βράχο τῆς ἀγωνίας τοῦ

Χριστοῦ μας.

Μὲ τὶς καρδιές μας συντετριμμένες ἐπιβιβαστήκαμε στὸ λεωφορεῖο

γιὰ τὸ ἑπόμενο Προσκύνημά μας, στὸν τόπο τῆς ̓Αναλήψεως τοῦ Κυρίου

μας.

̔Ο χῶρος ἀνήκει στοὺς Μουσουλ-

μάνους καὶ γιὰ νὰ εἰσέλθουμε πληρώ-

σαμε εἰσιτήριο.

Μέσα στὸ ὀκτάγωνο κουβούκλιο,

τὸ ὁποῖο ἔχει ἀπομείνει ἀπὸ τὶς

καταστροφές, βρίσκεται ἡ πέτρα μὲ

τὸ ἀποτύπωμα τοῦ δεξιοῦ ποδιοῦ τοῦ

Κυρίου μας. Ρίγη συγκίνησης μᾶς

κατέλαβαν καθὼς προσκυνούσαμε.

Στὸν χῶρο αὐτὸ μία φορὰ τὸν χρόνο στὴ γιορτὴ τῆς ̓Αναλήψεως τελεῖται

ἑσπερινὸς καὶ Θεία Λειτουργία, ὅπου τὴν ἡμέρα αὐτὴ παρουσιάζεται ἡ

̔Αγία Νεφέλη.

̓Ακριβῶς ἀπέναντι ἔχει χτιστεῖ ἕνας μικρὸς Ναὸς πρὸς τιμὴν τῆς

̓Αναλήψεως τοῦ Κυρίου μας, ὅπου ὑπεύθυνος εἶναι ὁ Πατὴρ ̓Αχίλλειος,

ἕνας δραστήριος Μοναχὸς ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνακαινίσει τὸν Ναό, παρ ̓ ὅλες

τὶς δυσκολίες τὶς ὁποῖες εἶχε ἀντιμετωπίσει ὁ ἴδιος ἀλλὰ καὶ ὁ προκάτοχός

του ὁ μακαριστὸς Πατὴρ ̓Ιωακείμ.

̓Αργὰ τὸ ἀπόγευμα ἐπιστρέψαμε στὸ ξενοδοχεῖο μας μὲ τὶς καρδιές

μας ἀλλοιωμένες ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῆς Θείας Χάριτος, τὸν ὁποῖο

ἀποκομίσαμε ἀπὸ τὰ Πανίερα Προσκυνήματα.

***

– 12 –

Πέμπτη

12 Μαΐου πολ. ἡμ. 7.00

́

π.μ.

̔Η σημερινὴ ἡμέρα θὰ ἦταν ἀφιερωμένη στὰ Προσκυνήματα τὰ ὁποῖα

βρίσκονται στὴν ̓Ιεριχὼ καὶ πέριξ αὐτῆς. ̔Η πόλις, ἡ ὁποία σχετίζεται

τόσο μὲ τὴν Παλαιὰ ὅσο καὶ μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη, γεωγραφικὰ βρίσκεται

κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας, καὶ γι ̓ αὐτὴν μιλοῦσε ὁ Κύριός

μας στὴν παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη.

Κατεβαίνοντας πρὸς ̓Ιεριχὼ ἐπισκεφτήκαμε καὶ προσκυνήσαμε τὴν ̔Ι.

Μονὴ τοῦ ̔Αγ. Γεωργίου τοῦ Χοζεβᾶ. Μία ἱστορικὴ Μονή, χτισμένη σὲ

μία χαράδρα, τὴν ὁποία δημιούργησε κάποιος μοναχὸς ̓Ιωάννης ἀπὸ τὴν

Αἴγυπτο καὶ ἀναδιοργάνωσε ὁ ῞Οσιος Γεώργιος ἀπὸ τὴν Κύπρο. ̓Εδῶ

ἀσκήτευσε ὁ Προφήτης ̓Ηλίας, καὶ ἐδῶ ἔμεναν οἱ γονεῖς τῆς Παναγίας

μας γιὰ νὰ προσευχηθοῦν στὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει παιδί.

Τὸ λεωφορεῖο μᾶς ἄφησε σὲ κάποια ἀπόσταση τὴν ὁποία ἔπρεπε νὰ

διανύσουμε πεζοί, καὶ αὐτὸ ἦταν πράγματι μία μεγάλη εὐλογία.

Φθάνοντας οἱ πατέρες μᾶς ὑποδέχθηκαν

πολὺ θερμὰ μὲ τὶς καμπάνες

νὰ χτυποῦν δυνατὰ καὶ μελωδικά.

Προσκυνήσαμε μὲ πολὺ εὐλάβεια τὸν Τάφο τοῦ ̔Αγίου Γεωργίου τοῦ

Χοζεβίτου καὶ τὸ ῎Αφθορο Σκήνωμα τοῦ ̔Αγ. ̓Ιωάννου του Ρουμάνου.

Καὶ ἀφοῦ οἱ Πατέρες μᾶς πρόσφεραν ἕνα πρόχειρο κέρασμα, μᾶς

χαιρέτησαν καὶ πάλι μὲ τὸν ἴδιο θερμὸ τρόπο, χτυπώντας δυνατὰ καὶ

γλυκὰ τὶς καμπάνες.

̓Επιβιβαστήκαμε στὸ λεωφορεῖο μας 9.30

́

π.μ. μὲ προορισμὸ τὸν

̓Ιορδάνη Ποταμό, γιὰ νὰ λάβουμε συμβολικὰ τὸ βάπτισμα τὸ ὁποῖο

δέχθηκε καὶ ὁ Κύριός μας ἀπὸ τὸν Τίμιο Πρόδρομο.

Φέτος εἴχαμε τὴν μεγάλη εὐλογία νὰ βαπτισθοῦμε στὸ πραγματικὸ

σημεῖο ποὺ βαπτίσθηκε ὁ Χριστός μας, τὸ ὁποῖο ἀνοίγει ἀπὸ τοὺς

̔Εβραίους μόνο δύο φορὲς τὸν χρόνο, τὴν Παραμονὴ τῶν Θεοφανείων

καὶ τὴν Μ. Τρίτη, διότι εἶναι στρατιωτικὴ ζώνη.

– 13 –

̓Εκεῖ λοιπόν, ἀφοῦ ὁ Θεοφιλέστατος ̓Επίσκοπός μας κ. Κυπριανός,

τέλεσε τὴν ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου ̔Αγιασμοῦ, μᾶς ράντισε καὶ μᾶς

εὐλόγησε ἕναν-ἕναν ξεχωριστά, οἱ ὁποῖοι φορώντας λευκὸ χιτώνα

εἰσερχόμασταν στὰ ὕδατα τοῦ ̓Ιορδάνη «πρὸς ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ

σώματος».

11.20

́

π.μ. ἐπιβιβαστήκαμε στὸ λεωφορεῖο μας μὲ προορισμὸ τὴν ̔Ι.

Μονὴ τοῦ Προφήτη ̓Ελισσαίου στὴν ̓Ιεριχώ. ̔Ο Προφήτης ̓Ελισσαῖος,

μαθητὴς τοῦ Προφήτη ̓Ηλία, εἶναι ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο ὁ Προφήτης ̓Ηλίας

ἔρριψε τὴν Μηλωτή του καθὼς ἀνερχόταν στὸν οὐρανό, καὶ εἶναι ̓Εκεῖνος

ὁ ὁποῖος θεράπευσε τὰ δηλητηριώδη ὕδατα τῆς πόλης 800 χρόνια πρὸ

Χριστοῦ ἕως καὶ σήμερα.

Στὴν αὐλὴ τῆς ̔Ι. Μονῆς βρίσκεται ἡ Συκομορέα, πάνω στὴν ὁποία

ἀνέβηκε ὁ ἀρχιτελώνης Ζακχαῖος γιὰ νὰ δεῖ τὸν Κύριό μας. ̔Η σημερινὴ

εἶναι παραφυάδα τῆς παλαιᾶς, μέρος τοῦ κορμοῦ τῆς ὁποίας φυλάσσεται

σ ̓ ἕνα γυάλινο κουβούκλιο.

̓Αφοῦ προσκυνήσαμε, 12.20

́

ἀναχωρήσαμε γιὰ τὸ Σαραντάριο ῎Ορος,

τὸν τόπο στὸν ὁποῖο νήστευσε ἐπὶ σαράντα ἡμέρες ὁ Κύριός μας

πειραζόμενος ἀπὸ τὸν διάβολο.

Τὸ Μοναστήρι τὸ ὁποῖο εἶναι ἀφιερωμένο στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς

Θεοτόκου, εἶναι χτισμένο σὲ μία ἀπότομη πλαγιά. Μετὰ ἀπὸ 20 λεπτὰ

πεζοπορίας φθάσαμε στὸ Μοναστήρι. Στὸ προαύλιο τῆς Μονῆς ὅπου

συγκεντρωθήκαμε γιὰ λίγη ξεκούραση, εἴχαμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἀκούσουμε

τὸν Θεοφιλέστατο ̓Επίσκοπό μας κ. Κυπριανὸ νὰ μᾶς ἀναλύει τοὺς τρεῖς

πειρασμοὺς τοῦ Κυρίου μας, ἱεραρχώντας τους μὲ τὴν σειρὰ σοβαρότητας:

φιλοδοξία, φιλαργυρία, φιληδονία.

Μὲ τὶς καρδιές μας σὲ πλήρη κατάνυξη μετὰ τὰ τόσο ὠφέλιμα λόγια

τὰ ὁποῖα ἀκούσαμε, εἰσήλθαμε ἐντὸς τοῦ Ναοῦ, ὅπου ἀφοῦ προσκυνήσαμε

στὸ Παρεκκλήσι τοῦ Πειρασμοῦ, τὴν πέτρα πάνω στὴν ὁποία κάθισε ὁ

Κύριός μας πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ διαβόλου, ψάλλοντας ̓Αναστάσιμους

– 14 –

ὕμνους, ἀναχωρήσαμε γιὰ τὸ ἑπόμενό μας Προσκύνημα.

Πρὶν ἀναχωρήσουμε ἀπὸ τὴν πόλη τῆς ̓Ιεριχοῦς, μία μικρὴ ὁμάδα

προσκυνητῶν, ἐπισκεφτήκαμε τὴν πηγὴ τοῦ ̓Ελισσαίου, ἡ ὁποία ἐπὶ 3000

χρόνια τώρα μετὰ τὸ θαῦμα, ὑδρεύει ὅλη τὴν περιοχή.

14.30

́

ἐπιβιβαστήκαμε στὸ λεωφορεῖο μας μὲ προορισμὸ τὴν Σαμάρεια

καὶ τὸ Φρέαρ τοῦ ̓Ιακώβ. Φθάνοντας μᾶς ὑποδέχθηκε ὁ ̔Ηγούμενος τῆς

Μονῆς ̓Αρχιμανδρίτης π. ̓Ιουστῖνος, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ μᾶς μίλησε γιὰ τὴν

ἱστορία τῆς Μονῆς, τὶς δυσκολίες τὶς ὁποῖες ἀντιμετωπίζει, τοὺς κινδύνους,

τὶς ἀπόπειρες δολοφονίας πρὸς τὸ

πρόσωπό του, καὶ τὸν βίο τοῦ

προκατόχου του πατρὸς Φιλουμένου,

ὁ ὁποῖος σφαγιάσθηκε ἀπὸ ̔Εβραί-

ους καὶ ἤδη ἔχει ἀνακηρυχτεῖ ῞Αγιος,

μᾶς ὁδήγησε στὸ Φρέαρ τοῦ ̓Ιακώβ,

μὲ τὴν ἐλπίδα ὡσὰν τὴν Σαμαρείτιδα

κι ἐμεῖς νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ λάβουμε τὸ

῞Υδωρ τὸ Ζῶν.

̔Ο πατὴρ ̓Ιουστῖνος εἶναι πράγματι ἕνα σπουδαῖο παράδειγμα θάρρους,

ἀνδρείας, πίστης καὶ ἐμπιστοσύνης στὸν Θεό. Τρέφει δὲ ἰδιαίτερη ̓Αγάπη

καὶ ἐκτίμηση πρὸς τὸν Σεβασμιώτατο Πατέρα μας καθὼς καὶ στὸν

Θεοφιλέστατο ̓Επίσκοπό μας κ. Κυπριανό.

Μὲ ἔντονο τὸν ἐνθουσιασμὸ μέσα στὶς ψυχές μας συνεχίσαμε τὸ

Προσκύνημά μας μὲ προορισμὸ τὴν Βηθανία.

Φθάσαμε 17.45

́

καὶ κατευθυνθήκαμε ἀμέσως στὸ Γυναικεῖο Μονα-

στήρι τῶν ̔Αγίων Μάρθας καὶ Μαρίας, τὸ ὁποῖο εἶναι τὸ μοναδικὸ Γυναι-

κεῖο Μοναστήρι στὴν περιοχὴ τῆς Παλαιστίνης. ̔Ο Κύριός μας συχνὰ

ἐπισκεπτόταν τὴν Βηθανία διότι πήγαινε στὸ σπίτι τοῦ φίλου Του

Λαζάρου καὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ.

̓Εκεῖ προσκυνήσαμε τὴν πέτρα

πάνω στὴν ὁποία κάθισε ὁ Κύριός

μας ὅταν συνάντησε τὴν ἀδελφὴ

τοῦ Λαζάρου Μάρθα, ἡ ὁποία τοῦ

εἶπε «Κύριε ἐὰν ἤσουν ἐδῶ ὁ

ἀδελφός μας δὲν θὰ πέθαινε».

̓Αφοῦ προσκυνήσαμε καὶ τὴν

̔Ιερὴ Εἰκόνα μὲ τμῆμα τοῦ Λειψά-

νου τοῦ ̔Αγίου Λαζάρου, ἀνα-

– 15 –

χωρήσαμε ἐπιστρέφοντας στὴν Βηθλεέμ, ὁλοκληρώνοντας ἔτσι τὰ

προσκυνήματά μας καὶ αὐτὴ τὴν ἡμέρα.

***

Παρασκευὴ

13 Μαΐου πολ. ἡμ. 7.10

́

π.μ. Μὲ πολὺ χαρὰ ξεκινήσαμε

σήμερα τὸ ὀδοιπορικό μας πρὸς τὴν ̔Αγία Πόλη τῆς Ναζαρέτ, ἐκεῖ ὅπου

ἡ Παναγία μας, παιδούλα ἀκόμη, ἔλαβε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα ἀπὸ τὸν

ἀρχάγγελο Γαβριὴλ ὅτι θὰ φέρει στὸν κόσμο τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.

Φθάνοντας, κατευθυνθήκαμε πρὸς τὸν μεγαλοπρεπῆ Βυζαντινὸ Ναὸ

ἐντὸς τοῦ ὁποίου προσκυνήσαμε τὸ παρεκκλήσι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὅπου

συνεχίζει νὰ ρέει ἁγίασμα ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς Παρθένου, καθὼς καὶ τὸ

σημεῖο ἀκριβῶς ὅπου πραγματοποιήθηκε ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου.

̓Εκεῖ θαυμάσαμε καὶ τὴν ἐξαιρετικὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας μας, στὴν

γαστέρα τῆς ὁποίας ἐμφανίζεται ὁ Χριστός μας μικρὸ παιδάκι ταυτόχρονα

μὲ τὸν Εὐαγγελισμό.

Στὴν Ναζαρὲτ ὁ Κύριός μας δίδασκε

τὰ Σάββατα στὴ συναγωγή, ἐνῶ

ἦταν ἀκόμη παιδὶ καὶ ἐκεῖ πέρασε τὰ παιδικά του χρόνια.

Μὲ τὰ πιὸ τρυφερὰ καὶ γλυκὰ

συναισθήματα ἀναχωρήσαμε ἀπὸ τὴν

Ναζαρὲτ πρὸς τὴν Κανᾶ. ̓Εκεῖ μᾶς

ὑποδέχθηκε μὲ ἰδιαίτερη χαρὰ ὁ

Πατὴρ Δοσίθεος, ὁ ὁποῖος μᾶς

ἀπηύθυνε λόγους ̓Αγάπης καὶ Οἰκο-

δομῆς.

̔Ο Ναός, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀφιερω-

μένος στὸν ῞Αγιο Γεώργιο, εἶναι

χτισμένος στὸν τόπο ὅπου βρισκόταν τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνα τοῦ Κανανίτη,

τοῦ μαθητῆ τοῦ Κυρίου μας.

̓Εδῶ ὁ Χριστός μας μετέτρεψε τὸ νερὸ σὲ κρασὶ στὸν γάμο τοῦ Ναθα-

ναὴλ ὅπου ἦταν καλεσμένος μαζὶ μὲ τὴν Παναγία μας.

̓Αφοῦ προσκυνήσαμε τὶς δύο λίθινες ὑδρίες, τὶς ὁποῖες χρησιμοποίησε

ὁ Κύριός μας κατὰ τὸ πρῶτο Του θαῦμα καὶ τεμάχιο λειψάνου τοῦ Σίμωνα

τοῦ Κανανίτη, βαθιὰ συγκινημένοι ἀναχωρήσαμε γιὰ τὸ ὄρος Θαβώρ.

Δέος καὶ κατάνυξη κατέλαβαν τὶς καρδιές μας. Εἶναι ὁ τόπος στὸν

ὁποῖο ὁ Κύριός μας ἐμφανίστηκε στοὺς μαθητές του Πέτρο, ̓Ιάκωβο καὶ

̓Ιωάννη, σὲ ὅλη του τὴν δόξα, λάμποντας περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο,

μαζὶ μὲ τοὺς Προφῆτες Μωϋσῆ καὶ ̓Ηλία, σαράντα ἡμέρες πρὸ τοῦ

ἑκουσίου πάθους Του.

– 16 –

Ρίγη συγκίνησης μᾶς κατέλαβαν

καθὼς προσκυνούσαμε τὴν πέτρα,

πάνω στὴν ὁποία πάτησε ὁ Χριστός

μας καὶ μετεμορφώθη.

Βαθιὰ συντετριμμένοι ἀναχωρή-

σαμε πρὸς τὴν Τιβεριάδα.

̔Η Τιβεριάδα εἶναι μιὰ ὄμορφη

πόλη ποὺ βρίσκεται στὴν ὄχθη τῆς

λίμνης Γεννησαρέτ. ̓Εκεῖ εἴχαμε τὴν

εὐλογία νὰ προσκυνήσουμε τὸν τρίκλιτο Ναὸ τῆς Μονῆς, τὸν ὁποῖο ἔχτισε

ἡ ̔Αγ. ̔Ελένη. ̔Ο πατὴρ Τιμόθεος, ὑπεύθυνος τῆς Μονῆς, μᾶς δέχθηκε

πολὺ φιλόξενα ἐξηγώντας μας τὴν ἱστορία τῆς Μονῆς καὶ τὸν τρόπο ποὺ

εἶναι χτισμένη ἡ ̓Εκκλησία. Τὸ ἕνα κλῖτος εἶναι Παρεκκλήσι τῆς ̔Αγ.

Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, τὸ δεύτερο τῶν δώδεκα ̓Αποστόλων καὶ τὸ

τρίτο τῶν ̓Αποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου. ̓Εδῶ ὁ Κύριός μας ἔκανε

τὴν Τρίτη Του ἐμφάνιση μετὰ τὴν ̓Ανάληψή Του. ̓Επίσης, σ ̓ αὐτὴ τὴν

Λίμνη ἔκανε τὴν ἐπιλογὴ τῶν μαθητῶν Του, δίδαξε, περπάτησε πάνω

στὰ ὕδατα, θεράπευσε δαιμονισμένους.

Προχωρώντας βορειότερα τῆς λίμνης, φθάσαμε στὴν πόλη Καπερναούμ,

ὅπου ἐδῶ ὁ Κύριός μας ἔκανε πολλὰ θαύματα. Θεράπευσε τὸν παραλυτικὸ

τὸν ὁποῖο κατέβασαν ἀπὸ τὴν στέγη,

τὴν αἱμορροοῦσα, τοὺς δύο τυφλούς,

πολλαπλασίασε τοὺς πέντε ἄρτους

καὶ τοὺς δύο ἰχθῦες κ.ἄ. Στὴν

Καπερναοὺμ εἶναι χτισμένος κοντὰ

στὴν παραλία, ὁ Ναὸς τῶν ̔Αγίων

̓Αποστόλων, στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ποὺ

βρισκόταν τὸ σπίτι ποὺ μιλοῦσε ὁ

Κύριός μας καὶ κατέβασαν τὸν

παραλυτικὸ ἀπὸ τὴν στέγη. ̔Η Καπερναοὺμ ἦταν τὸ κέντρο τῆς

διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ μας.

Παίρνοντας τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς, σταματήσαμε νὰ προσκυνή-

σουμε στὴν ̔Ι. Μονὴ τοῦ ̔Αγίου Γερασίμου τοῦ ̓Ιορδανίτου, ἡ ὁποία

ἀποτελεῖ μία ὄαση στὴν καρδιὰ τῆς ἐρήμου. Τὸν ῞Αγιο κατὰ τὴν παράδοση

τὸν ὑπηρετοῦσε σ ̓ ὅλη του τὴ ζωὴ ἕνα λιοντάρι, τὸ ὁποῖο εἶχε γιατρέψει.

̓Επίσης, σ ̓ αὐτὸ τὸ σημεῖο φιλοξενήθηκε ἡ ̔Αγία Οἰκογένεια κατὰ τὴ

φυγή της στὴν Αἴγυπτο. Στὴ Μονὴ ὑπάρχουν δύο Παρεκκλήσια, ἕνα

– 17 –

πρὸς τιμὴν τοῦ ̔Αγίου Εὐθυμίου καὶ

ἕνα πρὸς τιμὴν τῶν ̔Αγίων Ζωσιμᾶ

καὶ Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας.

Μὲ ἔντονη στὴν καρδιά μας τὴν

Θεία Χάρη τοῦ Κυρίου μας, ἐπιστρέ-

ψαμε στὴν Βηθλεὲμ νὰ ἀναπαυθοῦμε

καὶ νὰ προετοιμαστοῦμε γιὰ τὴν ἑπό-

μενη περιήγησή μας στὰ Πανάγια

Χώματα.

***

Τὸ Σάββατο

14 Μαΐου πολ. ἡμ. μᾶς βρῆκε ὅλους μὲ μία γλυκιὰ θλίψη

στὴν καρδιά, ἀφοῦ ἦταν ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ ̓Αναστάσιμου ̓Οδοι-

πορικοῦ μας στὴν ̔Αγία Γῆ.

Ξεκινήσαμε ἀπὸ τὸ Ξενοδοχεῖο μας στὶς 8.10

́

π.μ. μὲ κατεύθυνση τὴν

̓Ορεινή. Μία καταπράσινη κοιλάδα, ἡ ὁποία εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὴν

ζωὴ τοῦ ̔Αγίου ̓Ιωάννη τοῦ Βαπτιστῆ. ̓Εδῶ ἦταν ἡ οἰκία τοῦ Ζαχαρία

καὶ τῆς ̓Ελισάβετ, ἐδῶ γεννήθηκε ὁ ῞Αγιος ̓Ιωάννης, ἐδῶ συναντήθηκε ἡ

Παναγία μας μὲ τὴν ̓Ελισάβετ, ἡ ὁποία προφήτεψε ὅτι ἡ Παναγία μας

ἦταν ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μας.

̔Ο Πατὴρ Χαρίτων, ὑπεύθυνος τοῦ ̔Ι. Ναοῦ, ἀφοῦ μᾶς ὑποδέχθηκε μὲ

πολὺ εὐγένεια, μᾶς ἔκανε μία σύντομη ἱστορικὴ ἀναδρομή. Προσκυνήσαμε

ψάλλοντας ̓Αναστάσιμους ῞Υμνους καὶ ξεκινήσαμε γιὰ τὸ ἑπόμενο

Προσκύνημά μας, τὴν ̔Ιερὰ Μονὴ τοῦ Δικαίου Συμεὼν τοῦ Θεοδόχου.

̔Η Μονὴ βρίσκεται σὲ μία κατα-

πράσινη συνοικία, ἡ ὁποία λέγεται

Καταμόνας καὶ κατὰ τὴν παράδοση

στὸν χῶρο αὐτὸ ἦταν τὸ σπίτι τοῦ

̔Αγίου Συμεών, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε

σὲ ἡλικία 270 ἐτῶν νὰ δεῖ τὸν

Μεσσία. Στὴν Μονὴ συναντήσαμε

τὸν Πατέρα Θεοδώρητο, ὁ ὁποῖος

μᾶς ὑποδέχθηκε φιλόξενα καὶ ἀφοῦ

προσκυνήσαμε τὸν Τάφο τοῦ ̔Αγίου Συμεὼν ἀναχωρήσαμε γιὰ τὴν ̔Ι.

Μονὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Εἶναι τὸ σημεῖο ἐκεῖνο ποὺ κατὰ τὴν παράδοση φύτεψε ὁ Λὼτ τὰ

τρία ραβδιά, τὰ ὁποῖα ἔγιναν ἕνα τρισύνθετο δένδρο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο

κατασκευάστηκε ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας.

– 18 –

̓Αφοῦ προσκυνήσαμε τὴν ὀπή, τὸ σημεῖο ἐκεῖνο ποὺ ὁ Λὼτ φύτεψε τὸ

δένδρο, ψάλλοντας κατανυκτικοὺς ὕμνους γιὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ

μας, ἀναχωρήσαμε γιὰ τὴν ̔Αγία Σιών.

Μὲ πολὺ μεγάλη κατάνυξη προσκυνήσαμε τὸ ̔Υπερῶο, ὅπου ἐδῶ

διαδραματίστηκαν πολὺ σημαντικὰ γεγονότα, ὅπως ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος,

ὁ ̔Ιερὸς Νιπτήρας, ἐδῶ ἔμειναν κλεισμένοι οἱ ̓Απόστολοι μετὰ τὴν

Σταύρωση ἔντρομοι, ἐδῶ ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός μας μετὰ τὴν ̓Ανάστασή

Του καὶ ἔγινε ἡ ψηλάφιση τοῦ Θωμᾶ, ἐδῶ κατῆλθε τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα ὡς

πύρινες γλῶσσες κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἐδῶ ἔγινε ἡ ἐκλογὴ

τοῦ ̓Αποστόλου Ματθία καὶ ἐδῶ ὑπάρχει κατακόμβη ἡ ὁποία ἀποτελεῖ

τὴν ἵδρυση τῆς πρώτης ̓Εκκλησίας.

Κάτω ἀπὸ τὸ ̔Υπερῶο βρίσκεται ὁ τάφος τοῦ Βασιλιὰ Δαυῒδ τὸν

ὁποῖο καὶ προσκυνήσαμε. Κοντὰ στὸ ̔Υπερῶο ἦταν καὶ τὸ σπίτι τοῦ

ἀγαπημένου μαθητῆ τοῦ Κυρίου μας, τοῦ ̓Ιωάννη, ὁ ὁποῖος φιλοξένησε

τὴν Παναγία μας μέχρι τὴν Κοίμησή της. ̔Ο χῶρος εἶναι ἀφιερωμένος

ἀπὸ τοὺς Λατίνους στὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου.

̓Αφοῦ ὁλοκληρώσαμε τὰ προσκυνήματά μας, εἰσήλθαμε στὴν Παλαιὰ

Πόλη ἀπὸ τὴν Πύλη τῆς ̔Αγίας Σιών, μὲ κατεύθυνση τὸν Πανάγιο Τάφο

γιὰ ἕναν τελευταῖο εὐλαβικὸ χαιρετισμό.

Στὴν πορεία μας σταματήσαμε σὲ μία ἀπόσταση καὶ εἴδαμε ἀπὸ μακριὰ

τὸ Τεῖχος τῶν Δακρύων, ἕναν ̔Ιερὸ Τόπο γιὰ τοὺς ̔Εβραίους, οἱ ὁποῖοι

προσεύχονται καὶ κλαῖνε γιὰ τὴ χαμένη τους δόξα....

Πρὶν εἰσέλθουμε γιὰ τελευταία

φορὰ στὸν Πανίερο Ναὸ τῆς ̓Ανα-

στάσεως, προσκυνήσαμε στὸ Ρώσικο

Μοναστήρι τοῦ ̔Αγίου ̓Αλεξάνδρου

Νέφσκυ, ἐντὸς τοῦ ὁποίου διασώ-

ζονται ἀκόμη οἱ κολῶνες τοῦ πρώ-

του Ναοῦ τῆς ̓Αναστάσεως, τὸν

ὁποῖο εἶχε χτίσει ἡ ̔Αγία ̔Ελένη.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ!

Μὲ σφιγμένη τὴν καρδιὰ καὶ τὰ χείλη εἰσήλθαμε γιὰ τελευταία φορὰ

στὸν Πανίερο Ναὸ τῆς ̓Αναστάσεως. Πολὺ σύντομα ἀποδώσαμε τὸν

ἀποχαιρετιστήριο ἀσπασμὸ στὴν Πλάκα τῆς ̓Αποκαθηλώσεως, στὸν

Φριχτὸ Γολγοθᾶ καὶ στὸν Πανάγιο Τάφο, παρ ̓ ὅλες τὶς δυσκολίες ποὺ

ἀντιμετωπίσαμε, λόγω τοῦ αὐξημένου ἀριθμοῦ τῶν Προσκυνητῶν.

Μὲ μάτια βουρκωμένα, ἀλλὰ μὲ καρδιὲς ἀνάλαφρες, χαρούμενες,